Once upon a time...

2008-03-18T01:20:00.001+02:00

Notify Blogger about objectionable content.
What does this mean?

A Non Private Life

You! hypocrite lecteur!- mon semblable,- mon frère !

20061009

Punkt όπως τελεία.

Τα ζητήσατε, δεν ήθελα, μετά ήθελα, μετά πάλι δεν ήθελα, πανικοβάλλομαι, αλλά σας τα χρωστάω για την παρέα αυτούς τους μήνες.

Κι είναι μερικές μέρες τελευταία που κουράστηκα. Tέλος οι επισκέψεις στα ιστολόγια της Μυθοπλασίας.

Τέλος το άνοιγμα.

Ένα λάθος τελικά άνοιγμα.

Με λάθος αποκωδικοποιήσεις και λάθος προσδοκίες.

Κλειδώνω οριστικά.

Σας τα παραδίδω.

Δίχως σχόλια.

Κι αποχαιρετώ με οριστική αποστροφή τη Νέα Πορνογραφία του blogging.

Καληνύχτα "μάγκες".

20061008

P U N K T

20061007

Ιδέες που ποτέ δεν θα ονομασθούν πράξεις ή Πράξεις που ποτέ δεν θα ονομασθούν Ιδέες

Παρακαμπτήριο ελάσσων και άτυπο (για τον G. L. N. που προσπαθεί ματαίως να νοήσει το μη - νοητό) post - ύστατο και εκφυλισμένο από μια παραπλανητικά επική Μυθοπλασία. Η παράφορη λοιπόν ηδονή, έμμονα ατελέσφορη σχηματοποιημένη σε στάχτες και σχέδια τέλειας ομορφιάς βρίσκεται στη Ζυρίχη F 5736. Μια φράση μόνο σωσμένη και χαρισμένη. "Γιατί οι φίλοι τίποτα δεν έχουν δει από την περιπέτεια του ανθρώπου του βράχου. Δεν μπορούσαν να δουν- εάν ο,τι νοοούμε ως νοητό δεν υπάρχει, παρά μόνο ως λέγον."

20060918

Οι άνθρωποι που κυκλοφορούν λίγο, είχε παλιότερα διατυπώσει ο λατρεμένος μας Πασκάλ, είναι αυτοί που εξασφαλίζουν την βεβαιότητα του περιζήτητου. Οι ΧΟΡΤΑΣΜΕΝΟΙ. Οι άλλοι κυκλοφορούν πολύ για να παρηγορηθούν που δεν είναι ΕΜΠΟΡΕΥΣΙΜΟΙ. Τέρμα λοιπόν οι εξορύξεις στην απατηλότητα των κούφιων λέξεων, των σε κοινή ακρόαση μουσικών και των ωραίων εικόνων. Εύχομαι σε όλα τα κορίτσια να σταματήσουν να σταυροκοπιούνται που ο Θεός τους αξίωσε να έχουν ωραία διατυπωμένες θέσεις στη ζωή και στα blogakia τους και καθόλου σχέσεις. Είμαστε καλά κι ευχαριστούμε για την παρέα όλους αυτούς του μήνες. Οver.

20060621

Η βαλίτσα του Παραθεριστή

Πρώτη φορά τέτοια πατίνα ηρεμίας, καμία απορύθμιση. Άκρως προσωπικό αίσθημα – καμία τυφλή αισθηματική αντίδραση. Η απέχθειά μου για την οικουμενικότητα των συναισθημάτων, τα οποία πρέπει να συμμερίζεσαι παρέα με την υπόλοιπη ανθρωπότητα, με σώζει αυτή τη φορά από την κατρακύλα στο Ψεύδος του Μεγάλου Ερωτικού Συναισθήματος. Γιατί η οικουμενικότητα, όπως εξάλλου και κάθε υπερβολή, είναι η άρση του έρωτα…

Για σένα ... στη Θάλασσα.

20060615

Μεσημέρι καφέ στο Ciao με Β. και Ε.
Καθόσουν στο απέναντι τραπέζι...Είχα καρφώσει το βλέμμα σου επάνω μου
Το έπαιζα αδιάφορος
Σε φωτογράφησα με το κινητό 3 αγαπημένες πόζες...

"Metropolis" Τσακάλωφ: Εισιτήριο Antony and the Johnsons - Kυριακή 2 Ιουλίου -Θέατρο Βράχων

Απόγευμα στην "Πολιτεία":

1. McKenzie Wark : Ένα μανιφέστο των χάκερ (Scripta)
2. Σεξουαλικότητα: Θεωρίες και πολιτικές της Ανθρωπολογίας (Αλεξάνδρεια)
3.Marie -Louise von Franz : Αλχημεία - Ψυχολογική ερμηνεία και συμβολισμός (Ιάμβλιχος)
4.Fantastic Tales- The Photography of Nan Goldin (Tate)
5. World Press Photo 06
6.Broken Screen - 26 conversations (d.a.p)
7. Rebecca L. Spang: Η εφεύρεση του Εστιατορίου- Το Παρίσι κι ο γαστρονομικός Πολιτισμός (ποταμός)
8.Kωνσταντίνος Τσουκαλάς : Πόλεμος και Ειρήνη μετά το "τέλος της Ιστορίας" (Καστανιώτης)
9. Granta1 : Καλύτεροι Νέοι Βρετανοί Μυθιστοριογράφοι
10. Ηighlights Ιουνίου : Συνέντευξη Ρούλα Πατεράκη

Απόγευμα - 2.30 : Δουλειάδουλειάδουλειά

2.30 Καφές με Ε. στο Peros

Φεύγοντας:

1.Wallpaper : Wish you were here? June/ July 2006
2.Diapason/ Juin 2006
3. Tetu /Juin 2006
4. Hello 35: Η Αντζελίνα Τζολύ κι Μπράντ Πιτ παρουσιάζουν τη νεογέννητη κόρη τους - Η Μεγαλύτερη Παγκόσμια Αποκλειστικότητα της Χρονιάς

Ουφ!!!

Σπίτι

Ε- mails, e- mails...Kανένα όμως δικό σου άλλη μια φορά...

20060614

Shall we ever meet again?
And who will meet again?
Meeting is for strangers,
Meeting is for those who do not know each other

20060613

Χθες στο City η Μ. έφερε μαζί της τον ανιψιό της . 17 χρονών. Καλό παιδί και πολύ όμορφος. Όλες οι γυναίκες του City καρφωμένες απάνω του. Καθίσαμε στο πεζοδρόμιο, συμπαθηθήκαμε πολύ . Ursus κόκκινη κερασμένη από τον Η. όλο το βράδυ. Μου μιλούσε όλο για Mundial, playstation και τους καλλίτερους μπάφους που φυτρώνουν το Σεπτέμβρη, για το κορίτσι του που δεν το αφήνουν οι γονείς της να βγαίνει πολύ από το σπίτι, πως είναι πολύ ερωτευμένος με το κορίτσι του (που είναι η πρώτη του σχέση κι η πρώτη σεξουαλικά ολοκληρωμένη σχέση του κοριτσιού) αλλά πάει και με άλλα κορίτσια κρυφά από το κορίτσι του (δεν παίρνει λέει πάντα προφυλάξεις με τις άλλες, ποτέ με το κορίτσι του), για το φίλο του που γαμάει από τα 13 κι έχει βαρεθεί τις γυναίκες στα 16 και τον κοροϊδεύει «πούστη», για μια συμμαθήτρια του που παίρνει καταπληκτικές πίπες στους συμμαθητές της στο ασανσέρ μιας πολυκατοικίας. Έστελνε συνέχεια μηνύματα στο κινητό (με ύποπτα κάθε φορά γελάκια), κάποια στιγμή του τηλεφώνησε και το κορίτσι, του είπε ότι είναι Ψυρρή ενώ ήταν Κολωνάκι…Αποχαιρετιστήκαμε και ανανεώσαμε το ραντεβού με την Μ. και τον ξάδερφό της για κανένα μπάνιο Βούλα, Βουλιαγμένη…Επέστρεψα σπίτι αργά. Κάθισα πρώτα Peros στην πλατεία, για πρωινό καφέ και ξένα περιοδικά(άψογος Mario Testino στο Vman). Σκεφτόμουν πως ο έρωτας μετά το 60 τελικά κυριαρχείται από μια ασυνείδητα οργανωμένη βία και πως ποτέ τόσο συχνά στην ιστορία της ανθρωπότητας πίσω από μια καθημερινά σημαντική ή ασήμαντη ερωτική ιστορία δεν υπήρξαν τόσοι πολλοί άνθρωποι που να γελούσαν εις βάρος ενός ανθρώπου…Το βλέμμα μου έπεσε πάνω στην φωτογραφία του Μικρού Αλέξανδρου ή Άλεξ, στην εφημερίδα του μοναχικού 80άρη δίπλα μου… Τραγικά Μεγέθη στις αρχές του 21ου αιώνα…

20060611

Του Αγίου Πνεύματος αύριο κορίτσια

20060607

Για τη φίλη μου Ιφιμέδεια το ξέθαψα από το συναισθηματικό "αρχείο"

Ιανουάριος 1996

- Δεν το πιστεύω ότι πραγματικά θα μπορούσες να κρατηθείς μακριά από τη σκηνή για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα που λες…
- Αλήθεια σου λέω, περνάω πάρα πολλές ώρες τον τελευταίο καιρό στην κρεβατοκάμαρα μου (γέλιο) και το απολαμβάνω! Θέλω λίγο να χαζέψω έξω στο δρόμο, να φλερτάρω, να δω φίλους, να ταξιδέψω, να ασχοληθώ λίγο με την πάρτη μου…
- Κι ο κόσμος σου τι θα κάνει;
- Να του λείψω λιγάκι…να με επιθυμήσει…καλό θα του κάνει
- Ελπίζω όχι για πολύ…αλήθεια θέλεις να μετακομίσεις από τη Στησιχόρου μετά από τέτοια ανακαίνιση;
- Ξέρεις πόσο το αγαπώ αυτό το σπίτι...τον τελευταίο καιρό πραγματικά όμως κάτι δεν μου κάθεται καλά…εκτός από την κρεβατοκάμαρα (γέλιο)…θέλω όμως κοντά μου τη Νότα και τη Νιτσά και καταλαβαίνεις πως ένα τέτοιο σπίτι θέλει πολύ ψάξιμο…ίσως τώρα που θα έχω χρόνο να το πάρω απόφαση…τον τελευταίο καιρό έχω μια τάση προς τη θάλασσα…Βάρκιζα, Γλυφάδα…κατεβαίνω με τον Κωστάκη συχνά…
(Παύση καθώς μεγεθύνει το περίγραμμα των ματιών.)
- Έχει ενδιαφέρον πολύ αυτό με τον καθρέφτη που κάνεις με τους ανθρώπους…
- Ποιό;
- Να, δηλαδή όταν κάθεσαι εδώ σου αρέσει να τους μιλάς μέσα από τον καθρέφτη…σπάνια τους κοιτάς μέσα στα μάτια…σαν να έχεις ανάγκη να ελέγχεις απόλυτα το είδωλό σου μέσα από τον καθρέφτη εκείνη την ώρα…
- Δεν το έχω σκεφτεί αυτό…τώρα που το λες…(διορθώνει το μολύβι στα χείλη της) μπορεί να έχεις δίκιο…
- Στην κρεβατοκάμαρα για παράδειγμα…
- Κόλαση…πραγματικά… μου αρέσει πολύ όταν ξυπνάω να μπορώ εύκολα να έχω πρόσβαση σε αυτό που λέμε εικόνα…
- Που κρύβεις καλά φυλαγμένη εκεί μέσα…θυμάμαι πάντα αυτή την «εικόνα» σου μεσημέρι με φαρδιά διάφανη πουκαμίσα στην κουζίνα… χωρίς μακιγιάζ…δεν θυμάμαι να έχεις αφήσει άνθρωπο να δει αυτό το «είδωλο του καθρέφτη» να ανοίγει τα πρωινά βλέφαρα του στο φως της μέρας
- κοίτα… αυτό το κρατάς πάντα δώρο για εκείνον μόνο που σε παίρνει αγκαλιά και σε αποκοιμίζει γλυκά με ένα τραγούδι…τα βράδυα
- Ποιο τραγούδι;
- τα ήσυχα βράδυα…βέβαια (σφυρίζει)
- ερωτευμένη;
- (Γέλια) δεν έχω απαντήσει ποτέ στον εαυτό μου αν υπήρξα ερωτευμένη…πέρασα και περνάω καλά…για την ακρίβεια ερωτευμένη έχω υπάρξει πραγματικά μόνο με τη σκηνή, την πρόβα, τα φώτα… πολλές φορές (γέλιο)…Φέτος στη «Μελωδία» πραγματικά εκπλήσσομαι με τον κόσμο που έρχεται στο θέατρο και μετά το τέλος της παράστασης έρχεται στο καμαρίνι…όλοι βλέπουνε την παλιά Αλίκη του Φίνου και του Δημήτρη Παπαμιχαήλ…ρίχνω λοιπόν κλεφτά ματιές…ξέρεις στον καθρέφτη έξω από το καμαρίνι…και λέω μπα Αλίκη μην τους πιστεύεις…η Αλίκη αυτή έχει μεγαλώσει παιδιά… και της αρέσει που έχει μεγαλώσει…αφήστε την να μεγαλώσει και πείτε της πως τώρα που μεγάλωσε σας αρέσει πιο πολύ…
- λες ψέματα…
- αλήθεια λέω…νομίζω καμιά φορά πως έχω κάνει ένα πολύ μεγάλο λάθος στην ζωή μου…
- ποιό;
- το κοριτσάκι με τα σπίρτα δεν μεγάλωσε…δεν το άφησα να μεγαλώσει…
- μα το κοριτσάκι με τα σπίρτα…
- πέθανε…(χτυπάει ξύλο) δεν θα το πιστέψεις αυτό που θα σου πω…κι εύχομαι να μην είναι αλήθεια (γέλιο)…όταν φεύγω από τη σκηνή φέτος και κατεβαίνω κάτω στον κόσμο κατά τη διάρκεια της παράστασης…που η Μαρία δηλαδή φεύγει από το σπίτι… δύο πράγματα με ενοχλούν…τα αδιάκριτα εξεταστικά εκείνα βλέμματα που ρωτούν την ηλικία μου… που καταμετρούν τις ρυτίδες μου και μια αλλόκοτη καμιά φορά αίσθηση…
- τι αίσθηση;
- δεν ξέρω…ότι θα φύγω…φεύγω…άστο (Τηλεφωνάει στην Αλέκα στο ταμείο…Είναι εκνευρισμένη γιατί καθυστερούν να της δώσουν πρώτο κουδούνι…περιμένουν ένα πούλμαν με θεατές από τη Θήβα. Η πλατεία γεμάτη…Μου ζητάει τσιγάρο) δεν τον κατεβάζω…(τραβάει την επιδερμίδα στις άκρες των αυτιών)…έχω χαλαρώσει εδώ λιγάκι…ε; δεν φαίνεται;
- δεν φαίνεται…
- πώς δεν φαίνεται;
- κάτω στην πλατεία δεν φαίνεται…
(Κλείνει τα μάτια λίγο. Παίρνει μαντηλάκια και ξεβάφει πρόσωπο, μάτια, χείλη. Μπαίνει η Νότα. Νεύρα. Της δίνει μολύβι. Η Αλίκη έχει μετατραπεί τώρα σε ένα δύστροπο μικρό κοριτσάκι. Λέει στην Άντα να δώσουν πρώτο κουδούνι. Δεν της αρέσει να περιμένει ο κόσμος στην πλατεία τόση ώρα. Έρχονται να της δώσουν ένα φιλί δυο μικροί της παράστασης. « Γειά σας κυρία Αλίκη..»)
- Από μικρό κι από τρελό μαθαίνεις την αλήθεια…μη φύγεις …μείνε να επιστρέψουμε μαζί μετά στο σπίτι..
( Βγαίνει στη σκηνή. Τα χειροκροτήματα φτάνουν μέσα. πάω και την χαζεύω από μια γωνία του σκηνικού του Πάτσα .Φώτα. Η κυρία Αλίκη του Φίνου και του Δημήτρη Παπαμιχαήλ επί σκηνής. Μπαινοβγαίνει στο καμαρίνι. Αλλάζει. Στο διάδρομο διορθώνει κάτι στο κοστούμι του Γαλανού. Χαϊδεύει το κεφάλι της Άριελ Κωνσταντινίδη. Η παράσταση τελειώνει. Έξω από το καμαρίνι μαμάδες και παιδιά. Πολλά παιδιά. Αγόρια και κορίτσια. Η Άντα υπομονετικά πίσω από το «Αλικάκι τους» μοιράζει τα τυπωμένα αυτόγραφα πάνω στις φωτογραφίες του Κλεισθένη. Περνάει η Ελευθερία η Ντεκώ. Για ένα γεια. Διώχνει τη Νότα σπίτι. Ανηφορίζουμε προς Πλατεία Κολωνακίου. Περασμένα μεσάνυχτα…Στην πλατεία συναντάμε τη Μαλβίνα Κάραλη. «Θα σε πάρω τηλέφωνο φιλενάδα αύριο. Έρχεται ο Διονύσης από το βουνό. Βιάζομαι τώρα…». «Φοβάται το καϋμένο μην της τις βρέξει πάλι …τη ζηλεύει». Το κινητό στην τσάντα χτυπάει. Κώστας. Δεν απαντάει.)

- Στους άντρες δεν πρέπει να δίνεις πολύ αέρα… κακομαθαίνουν… διαθέσιμη όσο κι όποτε θέλω εγώ αγοράκι μου…
( Τα βλέμματα θαμώνων της πλατείας επάνω της. Βγάζει από την τσέπη το μικρό κομπολογάκι. Μου δείχνει με χαρά μικρού παιδιού στη βιτρίνα τις γόβες που έκλεισε σήμερα το απόγευμα.)
- Έχεις πάντως ένα φετίχ με τα παπούτσια…
- Είναι κακό γιατρέ μου; Λευτέρη… Λευτέρη
(Φωνάζει στο Λευτέρη Βογιατζή που ανεβασμένος πάνω στο παπί του χαζεύει τις βιτρίνες της Πατριάρχου Ιωακείμ…)
Λ.Β.: Α…Αλίκη…Δεν σε γνώρισα…Καλέ άρχισα να έχω μυωπία…
- Να πας να κοιταχτείς… (Γέλιο) Χρυσό μου…(Του πιάνει τρυφερά το μάγουλο) Εσένα σε αγαπάω πολύ…Το ξέρεις ε;
Λ.Β.: Κι εγώ σε αγαπάω Αλίκη
- Και ξέρεις ότι σε περιμένω…
Λ.Β: Μη με τσακίζεις τώρα…
- Εγώ αλήθεια σου λέω…
Λ.Β.: Θα ‘ρθω…θα ‘ρθω…Πάω τώρα γιατί με περιμένουν κι έχω αργήσει…
- Να προσέχεις χρυσό μου… ( Ο Λ. Β. φεύγει. Γλυστράει με το μηχανάκι δίπλα σε ένα σταθμευμένο αυτοκίνητο. Του παίρνει τον καθρέφτη. Κάπου κάποιος φωνάζει δυνατά « Πρόσεχε μαλάκα». Η Αλίκη βάζει τα γέλια.). Αυτός ο άνθρωπος είναι τεράστιο ταλέντο… αλλά μην το πεις πουθενά… αυτός ο αληθινά τρελός….(Χτυπάει το τηλέφωνο πάλι. Το απενεργοποιεί.)
- Είπα αύριο… το αύριο είναι αύριο… δεν αλλάζει
( Την πλησιάζει ένα αγοράκι με χαρτομάντηλα. Του δίνει ένα πεντακοσάρικο.)
- Να πας να φας λουκουμάδες… εντάξει;

( Ο μικρός της βγάζει τη γλώσσα και χάνεται τρέχοντας στην Καψάλη. Από τη βεράντα της Λούλας Αναγνωστάκη και του Γιώργου Χειμωνά ακούγεται Nina Simone “ Wild is the wind”. )

- Ξέρεις τι θα ήθελα τώρα;
- Τί;
- Να ήξερα πραγματικά πόσο διαρκεί ένα αύριο…
- Μόνο εσύ μπορείς να απαντήσεις Αλίκη Βουγιουκλάκη
( Στέκεται μπροστά σε μια βιτρίνα. Κοιτάει πάλι το είδωλο αντικατοπτριζόμενο.)
- Πρώτη φορά στη ζωή μου δεν έχω αποφασίσει ακόμα τι ρόλο θα παίξω του χρόνου…
- Καλά εσύ δεν έλεγες…
- Θα ξεκουραστώ…Ναι αλλά..
- Να πας το ταξίδι…
- Ναι…( Χαμογελάει). Να έρθω απόψε να κοιμηθώ σπίτι σου;
- Στο υπόγειο;
- Στο υπόγειο…

20060603

Σήμερα το μεσημέρι πάλι με μάλωνες. Γιατί μαζί μου τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά. Γιατί αρκεί μια νύχτα με έναν ξένο για να φύγω οριστικά από τον προηγούμενο. Γιατί έχω λιγότερο εγκεφαλικό κώδικα πίστης. Το σώμα μου προδίδει το μυαλό μου. Ενώ οι άλλοι γίνονται περισσότερο μονογαμικοί και προσηλωμένοι στον άνθρωπο που αγαπάνε όσο μπορούν που και που να επιδίδονται σε φευγαλέες και λυπημένες ερωτικές ασκήσεις πάνω σε ένα ξένο σώμα. Άνθρωπος της «αρπαχτής». Όχι μόνο τον συμπονούν λιγότερο από ένα σάκο του μποξ, αλλά τον απωθούν χωρίς καμιά ευγνωμοσύνη, ενώ μια τεράστια δύναμη τους εξακοντίζει πίσω στο αντικείμενο του χρόνια αγαπημένου, πιο βέβαιους από ποτέ για τη μονογαμική τους αγάπη.
ΟΧΙ ούτε ηλιθιωδώς ανταγωνιστικός απέναντι σε αυτούς τους ακούσιους συμμάχους, των ανθρώπων των δυο συναντήσεων θα γίνω, ούτε «σπιτωμένη» πουτάνα. Κυρίως δεν επέτρεψα κι ούτε θα επιτρέψω στον εαυτό μου, απογοητεύοντας πολλούς, να γίνω εγώ ο άνθρωπος της «αρπαχτής».
Οι σχέσεις αποκλείουν τη Στρατηγική. Εδώ χωράει μόνο το αίσθημα, άρα τα ανοιχτά χαρτιά, η αδεξιότητα κι η ατσαλοσύνη. Η σχέση είναι δική σου υπόθεση, μοναχική ιστορία. Ανεξαρτήτως από την ανταπόδοση του άλλου σε επίπεδο ζηλωτή, εσύ προχωράς και πραγματώνεις την εμμονή σου με εκείνον που θα χτυπήσει το κιγκλίδωμα της νεύρωσης μια και μοναδική φορά στη ζωή σου.
Κι όλα τα Μεγάλα Πράγματα κορίτσια, συντελούνται από τις μειοψηφίες. Τα δίνω όλα στη σχέση μου σημαίνει: το χρόνο μου, τη δύναμη των χεριών μου, τα χρήματα μου, τα μυστικά μου, την επινοητικότητά μου, κρατώ τον άνθρωπο μου σε απόσταση από την αρρώστια.

Mε ακούς; Hello!

20060602

Πίναμε σε διπλανά τραπέζια τον ίδιο καφέ. Grande Caramel Frapuccino Light. Δεν με αναγνώρισε. Έχουμε χρόνια να τα πούμε από κοντά. Μαύρα γυαλιά. Εκφυλισμένα κύτταρα. Απάνθρωπα κι αντιδραστικά ακατανόητα λατρεία στη «νεότητα». Υπογραμμισμένη ακόμα και στο βλέμμα του αγοριού που συνοδεύει. Μου φάνηκε τόσο ασήμαντα "λαϊκή" απόψε.

Θεά των φωτορεπόρτερ και των gays που αποφάσισες να διατηρηθείς στη μνήμη δυο λαών με το πρόσωπο των τριάντα χρόνων που Κραυγάζεις στους gay εκμαυλισμένους με την εικόνα σου «Δεν θα καταφέρετε να γίνετε ποτέ, ακόμα και κουνώντας τον γυμνό σας κωλαρίσκο μπροστά στον μικρό καθρέφτη της ντουλάπας της ισόγειας γκαρσονιέρας σας στην Κυψέλη, αυτό που γίνομαι εγώ για να με καταναλώσετε»: Το πιο ωραίο γέλιο ανήκει στα πρόσωπα που φτιάχτηκαν από πίκρες κι από δάκρυα, από ξεφτίλες και στριμώγματα. Καθένας δικαιούται να «χάνει». AV Μύθο και Μέλλον έφτιαξαν μόνο όσες έζησαν στη Σιωπή.

P.J. Harvey και Bjork τραγουδούν Satisfaction

20060528

Εδώ λοιπόν. Δίχως περιθώρια απόσυρσης. Ζηλεύω μήπως αγαπήσετε κάποιον άλλον περισσότερο από μένα. Μνησικακώ που φύγατε αρκετές φορές. Όποτε δεν σας άρεσε μια άποψη. Όποτε βρεθήκατε μπροστά σε ένα σωσία. Και είναι γεγονός πως η ψεύτικη αρετή, όπως και το ψευτοτάλαντο και οι απομιμήσεις, για ένα μικρό διάστημα μπορούν να πείσουν περισσότερο από τις αληθινές. Μερικοί θύμωσαν που δεν απαντούσα. Άλλοι σκυλοβαρέθηκαν την ιστορία μου. Πάντα όμως ξαναγυρνούσαν, όπως κι εγώ. Και πάντα τα μάγια της επιστροφής θα μας ροκανίζουν. Γιατί με τις πολυκαιρισμένες, βασανισμένες σχέσεις συμβαίνει ο,τι με το στρείδι: τυλίγει ένα ξένο σώμα και πληγώνεται και τότε, και μόνο τότε, υπάρχει η μεταμόρφωση μιας πληγής σε μαργαριτάρι.

Ήθελα να φύγω από εδώ και να μη γράφω πια. Κι εδώ μου είπανε να μείνω και πως δεν πρέπει να σταματήσω να γράφω. Κι έμεινα, όχι γιατί πρέπει αλλά γιατί ήθελα. Γιατί όποτε απομακρύνθηκα από εσάς, μια δυο φορές δηλαδή, διπλασίασα τις αλυσίδες που με κρατούσαν κοντά σας που μέχρι τώρα μου αρκούσαν για να σας δένω για να αισθάνομαι ήσυχος. Και η μαύρη αλήθεια είναι πως μόνο εδώ μαζί σας, είμαι αδέξιος, σαν ερωτευμένος, που σκυλοβαριέται τη γελοιότητα του έρωτα και φεύγει ταξίδι για να σωθεί από την ταπείνωση. Κι επιστρέφει κι είναι ερωτευμένος περισσότερο από πριν.

20060518

Έχετε σκεφτεί πως η πόλη έχει να κάνει με το να βλέπουμε φευγαλέα ζωές άλλων; Με αυτό το συνεχές "απόσπασμα" με τις άπειρες ατελείωτες

Ε Κ Δ Ο Χ Ε Σ,

να προσπερνάμε ο ένας τον άλλο στο δρόμο; Το blog αυτό διαβάζεται όπως την ζωή. Από το τέλος στην αρχή. Από το σκοτάδι των τελευταίων γραμμών στο φως των πρώτων. Καλή ανάγνωση.

Είναι κάτι σχέσεις

Που δεν έχουν σχέση
Με ό,τι είναι σχέσεις
Είναι κάτι σχέσεις
Δίχως υποσχέσεις
Που κατάσχουν όμως την ψυχή μας

20060517

Θέλω

Αν τώρα σε συναντούσα, το πρώτο που θα έκανα, θα σε συμπονούσα για ό,τι έχασες. Ορισμένες φορές σκέφτομαι πως η τρυφερότητα, η ευγένεια και η αγάπη δεν είναι ανθρώπινες ιδιότητες. Γνωρίζοντας, άλλωστε τους ανθρώπους, δεν μπορείς να τους αγαπάς. Η οδός της αγάπης φαίνεται πως είναι αδιάβατη για τους περισσότερους ανθρώπους. Κάπου υπάρχει ένα λάθος στο καλούπι. Τις περισσότερες φορές είναι απλώς η νοθεία του μίσους μας.

Για αυτό τέρμα πια τα «σ’ αγαπώ». Τι στο διάολο βίτσιο είναι αυτό το «σ’ αγαπώ»; Πως μας μόλυναν έτσι τον πλανήτη οι Παύλοι κι οι Χριστοί και άνθρωποι θυσιάζονται στο όνομα μιας τόσο αφηρημένης ιδέας; Μια σκιά που σου δίνει εφευρήματα ώστε να παίξεις ένα ρόλο. Για αυτό και το αντικείμενο το στήνεις σε ένα βάθρο κι όταν τελειώσει ένα βράδυ η μίμησις της πράξεως το διαμελίζεις. Όχι βάθρα και εναντιοδρομίες και δρεπάνια αβεβαιότητας. Μιμήσεις αισθημάτων και συμβατικές καταθλίψεις. Να πάμε αλλού εμείς ε; Μακριά από την άγονη μονοτονία των ερωτικών κοινοτοπιών.

F=K.m1.m2/γ2

Ερωτικός Νόμος Της Παγκόσμιας Έλξης

20060516

Θέλω να σε φιλήσω αλλά δεν μπορώ

«Υπάρχει μέσα στον άνθρωπο μια διεστραμμένη τάση να θέλει άλλα από αυτά που κάνει, και αυτό βέβαια είναι πολύ καλύτερο από το να κάνει άλλα από αυτά που θέλει.»
«Το καλύτερο παιχνίδι για τα χρόνια δηλαδή που έρχονται. Δεν μου αρέσει. Μοιάζει με αδέξια τούμπα στο ίσιωμα. Κύριο συστατικό της σχέσης είναι W. μου να γίνεις ζηλωτής υπέρ των επιθυμιών του άλλου. Άρα για τις σχέσεις είναι ικανοί όσοι στο παρελθόν πραγμάτωσαν τις δικές τους επιθυμίες στο έπακρο.»
«Και τι θες από αυτόν;»
«Βόλτα μαζί του στα ανοιχτά…»

Κανονικά Ειδύλλια

«Κανένα ανθρώπινο πλάσμα δεν μπορεί να κάνει σ’ ένα άλλο τη δωρεά ενός ειδυλλίου.»
«Γιατί το λες αυτό;»
«Γιατί όταν ο πόθος είναι τόσο δυνατός εκπληρώνεται μόνο μες απ’ την καταδίκη του. Μακρόπνοα πλάνα ζωής εξαντλούνται σε μια εποχή, μικρέ μου.»
«Και τι προτείνεις;»
«Χαλαρά, αγόρι. Τι σκέφτεσαι; »
«Τελικά ακόμα και ο έρωτας να είναι θύμα μιας εικόνας που δεν την εμπεριέχει. Και το μόνο που θα μπορούσα πια καθαρά να υποσχεθώ στον Ερχόμενο είναι ότι θα είμαι μαζί Του γιατί θα με συμφέρει.»
(Γέλια.)

20060515

Ήσυχη μέρα

Ήσυχα που κύλησε η μέρα. Ο Δημήτρης μας γνώρισε σήμερα τους Happy Tree Friends. Λα λα λαλαλα λαλα λαλαλα. Το βράδυ θα ήθελα πάλι να ακούσω τη φωνή του. Έτσι απλά...

http://www.happytreefriends.com

Νυχτερινό τηλεφώνημα

« Που γυρνάς τέτοια ώρα. Με ανησύχησες.» Ο W. απ’ το Παρίσι.
« Μα τι κάνεις εσύ νυχτιάτικα στο Παρίσι;»
« Ετοιμάζω νέα έκθεση με θέμα την Ιδεατή Εικόνα.»
« Και δεν μου λες… Πάλι θα δείξεις και θα φωτίσεις πως η Ιδεατή Εικόνα αποτρέπει από τη Συμφορά να έρθεις αντιμέτωπος με μια Ανύπαρκτη Προσωπικότητα;»
« Αυτή τη φορά ψάχνω να βρω τη διαλεκτική ανάμεσα στην Ιδεατή Εικόνα και την Περιφρονημένη Αληθινή Εικόνα. Καταλαβαίνεις…»
« Δεν πολυκαταλαβαίνω αλλά δεν έχει και πολύ σημασία W.»
« Τι έκανες στο λόφο βραδιάτικα; Δεν φοβάσαι;»
« Αναζητούσα μικρή νυχτερινή δόση συγκίνησης.»
« Τι είδους συγκίνηση;»
« Ιδεατής Εικόνας.(Γέλια) Πως θα είναι βράδυ σε 1 χρόνο από τώρα μαζί του, συγκινημένος και γεμάτος έξαψη. W. ξέρεις κάτι; Η Ουσία είναι πως είμαστε όλοι μας αυτό που έχουμε τη δυνατότητα να είμαστε…»
« (Γέλια) Πότε θα έρθεις λοιπόν στο Παρίσι για την έκθεση;»

20060514

Es war einmal ein arm Kind und hatt' kein Vater und keine Mutter, war alles tot, und war niemand mehr auf der Welt. Alles tot, und es is hingangen und hat gesucht Tag und Nacht. Und weil auf der Erde niemand mehr war, wollt's in Himmel gehn, und der Mond guckt es so freundlich an; und wie es endlich zum Mond kam, war's ein Stück faul Holz. Und da is es zur Sonn gangen, und wie es zur Sonn kam, war's ein verwelkt Sonneblum. Und wie's zu den Sternen kam, waren's kleine goldne Mücken, die waren angesteckt, wie der Neuntöter sie auf die Schlehen steckt. Und wie's wieder auf die Erde wollt, war die Erde ein umgestürzter Hafen. Und es war ganz allein. Und da hat sich's hingesetzt und geweint, und da sitzt es noch und is ganz allein.

Tέρμα τα αστεία

Θα ήθελα να κοιμηθώ απόψε έναν ήσυχο ύπνο και να ξυπνήσω αρχές φθινοπώρου, παραφράζοντας τον Παπαγιώργη πως «οι λεκτικοί φόνοι σώζουν ζωές». Κι όταν ξυπνήσω κορίτσια να μην θυμάμαι κανέναν πούστη που μου υποσχέθηκε πως θα μου αλλάξει τη ζωή. Να μην θυμάμαι καμία ιστορία. Κι ούτε πως οι μόνοι άνθρωποι που ρυπαίνουν τον πλανήτη είναι οι αισθαντικοί.

Το βράδυ θα βγω στο μπαλκόνι και θα ονειρευτώ τη θάλασσα και τα αστέρια. Τα αστέρια που όπως λέει το παραμύθι δεν είναι για να τα αγγίζουνε οι αρουραίοι. Το γέλιο μου θα γεμίσει το άναρθρο της νύχτας κενό και αλλωνών η ζωή θα είναι φυλακισμένη. Και η δική μου θάλασσα πριν γίνει αεράκι. Εδώ σας αφήνω. Να μου προσέχετε.

Τέρμα τα σ' αγαπώ κορίτσια

Κι ας μιλήσουμε για μια συγχώνευση ή μετάθεση εντός ανθρώπων, για ένα συμπαγές ανθρώπινο υλικό που ο πόνος, η ταπείνωση, η δόξα και οι δάφνες του ενός χτίζονται μέσα στον πόνο, την ταπείνωση τη δόξα και τις δάφνες του άλλου. Και όχι ενθουσιασμοί, κατακτήσεις και πάθη, όχι ερωτικοί εκβιασμοί και απαίδευτες υποταγές, αλλά η εξαίσια χαρά της ανάμειξης του Εγώ με τον Άλλο. Και η εικόνα θα είναι ένας σταλακτίτης, που τρέφει τον σταλαγμίτη μέχρι να παγιωθούν και ριζώσουν στον αέρα. Τότε τα δάκτυλα αυτού του συμπαγούς σώματος των δυο ανθρώπων, θα μπορούν να ψηλαφούν διαφορετικά την υφή ενός δέρματος, ένα ποτήρι θάλασσα, η λακκούβα στον καναπέ κι ένα χάδι στο σβέρκο, όλα τα σιωπηλά, απλά πράγματα, θα έχουν ένα φως οριστικό, οριστική μορφή και σχήμα έξω από περιγράμματα.

Αγκαλιά

Ξυπνήματα μελαγχολικά, ξυπνήματα σπαραχτικά λόγω τρυφερότητας, ξυπνήματα λευκά, ξυπνήματα αθώα, ξυπνήματα πανικόβλητα από την έλλειψη της αγκαλιάς και ξυπνήματα ανάλαφρα μέσα στην αγκαλιά.

Για τη Ρένα.

20060513

Aναμονή

Σημαίνει δεν έχω καθόλου δεδομένη την αίσθηση των αναλογιών των περιγραμμάτων

20060511

Aθήνα Βασίλειο του kitsch

Γιατί το kitsch κάνει τους Αθηναίους τρελούς από χαρά;

Για αυτό το IRAQ θα διαδηλώσει κανείς στην Αθήνα;

ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ για τα ανθρώπινα δικαιώματα σε όλο τον κόσμο έχουν καταδικάσει τη βάρβαρη δολοφονία ενός 14χρονου αγοριού στο Ιράκ, το οποίο, σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες, πυροβολήθηκε μπροστά στο σπίτι του από την ιρακινή αστυνομία επειδή είχε διαπράξει το έγκλημα... της ομοφυλοφιλίας!
Ο Αμέντ Χαλίλ πυροβολήθηκε εξ επαφής από άνδρες που φορούσαν αστυνομικές στολές, οι οποίοι τον σταμάτησαν την ώρα που εκείνος βρισκόταν στην είσοδο του σπιτιού του στην περιοχή αλ Ντούρα της Βαγδάτης.
Ομάδες για την υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων έχουν προειδοποιήσει για αύξηση των εκτελέσεων ομοφυλοφίλων από τις ιρακινές κρατικές αρχές ασφαλείας και από θρησκευτικές παραστρατιωτικές οργανώσεις, ύστερα από φετφά εναντίον των ομοφυλοφίλων που εξέδωσε ο κορυφαίος σιίτης θρησκευτικός ηγέτης, ο Μέγας Αγιατολάχ Αλί αλ-Σιστάνι. Στην ιστοσελίδα του, ο Σιστάνι απευθύνει έκκληση για την εκτέλεση των ομοφυλοφίλων «με τον χειρότερο, πιο άγριο τρόπο».
«Ιερή εντολή»
Ο Αλί Χίλι, συντονιστής μιας οργάνωσης εξόριστων Ιρακινών ομοφυλοφίλων οι οποίοι παρακολουθούν τις επιθέσεις κατά των ομοφυλοφίλων που γίνονται μέσα στο Ιράκ, αναφέρει πως ο φετφάς έχει πυροδοτήσει ένα «κυνήγι μαγισσών ομοφυλόφιλων Ιρακινών, ανδρών και γυναικών, στο οποίο περιλαμβάνονται άγριοι ξυλοδαρμοί, απαγωγές και εκτελέσεις», όπως είπε ο ίδιος. «Ο μικρός Αχμέντ ήταν θύμα της φτώχειας», δήλωσε. «Εκτελέστηκε με συνοπτικές διαδικασίες, προφανώς από ακραία στοιχεία που έχουν υπεισέλθει στις κρατικές δυνάμεις ασφαλείας».
Ο νεαρός αδικοχαμένος ιρακινός πιστεύεται πως έκανε σεξ με άνδρες για να μπορέσει να βγάλει χρήματα για να ζήσει την πάμφτωχη οικογένειά του.

Τα Νέα/ The Indepedent 10-05-2006

The empty space

Οι άνθρωποι, κορίτσια, όταν είναι να ξεπεραστούν, ξεπερνιούνται. Σήμερα ένας φίλος μου καταλόγιζε σκληρότητα. Που δεν θυμάμαι με καμία τρυφερότητα πρώην γκόμενους, που δεν θέλω να τους συναντάω, που τίποτα δεν με έδεσε σε τελική μαζί τους και τέτοια. Κι όμως ναι, έτσι είμαι, ούτε τύψη, ούτε αγάπη, ούτε αδιαφορία, ούτε συμπάθεια, ούτε νοσταλγία. Μόνο αποξένωση από τον παλιό κόσμο. Γιατί με τους ανθρώπους συμβαίνει αυτό: εκείνο που ποθείς είναι να σου δώσουν όπλα και εφευρήματα, να σου κάψουν τα σωθικά και να σ’ τα ηρεμήσουν, όχι να σου θυμίσουν πως έχεις έντερα. Και δεν καταλύω τη μνήμη. Απλώς σβήνω ό,τι δεν είναι κλασικό ώστε να αντέξει από μόνο του καταχωρήσεις. Τώρα που το σκέφτομαι, οι άνθρωποι που γνώρισα και προσπέρασα επειδή με προσπέρασαν ή τους προσπέρασα πρώτος, μόνο ένα πράγμα συμβολίζουν: Το άδειο. The empty space, αγόρια.

20060510

Φοβάμαι πως θα πέσω

Αλλά από που;

20060508

Όταν πεθάνεις θα πεθάνω κι εγώ

Να παίξουμε μαζί εκείνο το παιχνίδι που έμαθες στα σκοτεινά το δάκτυλο στο στόμα κι ύστερα γρήγορα μέσα απ' το πάπλωμα πάνω στο περίγραμμα γύρω από το σκουλαρίκι που έχεις στην κοιλίτσα με τη μια αλλιώς να σηκώνομαι το πρωί και να σου βράζω ένα αυγό και να σου το φέρνω στο κρεβάτι μέσα σε εκείνη τη μεταλλική θήκη που σου έκανα δώρο με την ξύλινη καμηλοπάρδαλη στο πλάι με τα σηκωμένα αυτιά και δίπλα να σου ΄χω την αγαπημένη χαρτοπέτσετα με τα ζωγραφισμένα ηλιοτρόπια να σε παίρνω αγκαλιά στην βεράντα την ώρα που θα βρέχει καρεκλοπόδαρα στους δρόμους και να κοιτάμε από ψηλά εκείνο το κορίτσι που αρέσει και στους δυο στη γωνία να κοιτάει μέσα από τη ραγισμένη τζαμαρία του βιβλιοπωλείου που εκποιεί λόγω ιδιοχρησίας να ακούσουμε μαζί το Famous Blue Raincoat του Leonard Cohen να σου λέω ψέματα κι ύστερα αλήθεια να σου λέω αυτό που θέλεις να ακούσεις να σε παίρνω αγκαλιά μέσα στο ασανσέρ κάθε φορά που μπαίνεις και φοβάσαι να κοιτάμε αγκαλιά τις polaroids που σε τράβηξα πριν από 3 χρόνια Αίγινα Πάσχα πίσω από τα βράχια την ώρα που παίζεις με ένα μικρό καβούρι και γελάς γελάς γελάς και να κοιτάμε αγκαλιά το φεγγάρι μέσα απ' το παράθυρο που ανοίξαμε πάρανομα στην κρεβατοκάμαρα πίσω από τον ακάλυπτο το χειμώνα να σου τραγουδάω τα βράδυα τα ποιήματα του Καρυωτάκη και της Πολυδούρη καθώς θα παίζω με τα μαλλιά σου τα χείλη σου τις ρώγες των βυζιών σου να σε πάρω αγκαλιά να σε πάρω αγκαλιά να σε πάρω αγκαλιά να κάνουμε έρωτα να σου κάνω έρωτα να πεθάνουμε μαζί;

Στο Γιάννη και τη Μαγδαληνή

Για το όμορφο πρώτο ταξίδι...

To blog or not to blog

"Οι bloggers που απαντούν σε ανώνυμα comments λίγο είναι αυτοί που εξασφαλίζουν τη βεβαιότητα του περιζήτητου. Οι χορτασμένοι. Οι άλλοι "κυκλοφορούν" πολύ για να παρηγορήθουν που δεν είναι ΕΜΠΟΡΕΥΣΙΜΟΙ."είπε ο W.

"Oι ΜΗ ΕΜΠΟΡΕΥΣΙΜΟΙ βιάζονται τόσο πολύ να πουλήσουν κώλο, σαν τις τσόντες, που δεν μπαίνουν στον κόπο να στήσουν μια ίντριγκα. Αν διαβάσεις ένα δυο comments τους, πάλι σαν τις τσόντες, έχεις διαβάσει αμέσως και τα επόμενα 100 τους." συνέχισε ο W.

"Τι ανακατέβεσαι πάλι με όλα αυτά κι εκθέτεις τη σκέψη σου. Είπαμε τίποτα πιο ακριβό από το δωρεάν αλλά μην κάνεις έτσι. Είπαμε φιλομαθής. Αλλά τι περισσότερο θα πάρεις από τη συμπαράσταση ενός ανώνυμου comment;" ξανά ο W.

"Και που θες να ξέρω; Υποθέτω θα φροντίσω να μην μοιάσω σε αυτό το ανώνυμο comment. Τί προτείνεις;" ρώτησα.

"Γίνε έμμονη ιδέα φίλων και εχθρών."Δίδαξε ο γερμανός W.

20060507

No time for loosers baby

«Αν όλοι αυτοί που μου λες μικρέ μου στο blog σου έχουν τόσο εύκολη την κακία είναι γιατί είναι γεννημένοι καλοί αλλά αδύναμοι. Ένας γεννημένος κακός δεν θα ευτέλιζε τη συμπεριφορά του σε τόσες μικρότητες. Πες μου όμως για τον έρωτα μικρέ επαρχιώτη της Αθήνας.»
«Πως την πάτησα έτσι εγώ.»
«Δηλαδή;»
«Nα θεωρώ μια συζήτηση μαζί του πιο αποτελεσματική κι από ένα φιλί.»
«ΜEIN GOTT. Πάλι παίζεις με αυτή την Ιδεατή εικόνα του Άλλου.»
«Για τι πράγμα μιλάς;»
«Μα για το ισχυρότερο joint του κόσμου.»

20060506

Αδερφότης Ανωνύμων Αντιnpl "Leck Mich"

Στήνοντας πολέμους, η μετριότητα αποκτά κύρος. Νιώθει ίση με εκείνον που καταγγέλλει, γιατί διαφορετικά η φιλία θα την καταδίκαζε σε ταπεινωτική συγκατάβαση. Καλύτερα λοιπόν εχθρός και ελεύθερος παρά φίλος και υποδεέστερος.
Για τη λέσχη των αντιnpl που έχουν καταλήξει ιστορικοί της σκέψης του npl συμπέρασμα κορίτσια προς απομνημόνευση: Είναι ωραίο να σε μισούν, ιδίως τη στιγμή που «σε γαληνεύει το πρωτείο».

T.'s World

«Έρωτας θα πει πως όλα όσα είδες με το μέτρο του ματιού και της καρδιάς τα είδες επί ματαίω.» μου είπε απόψε ο W.
«Θέλω να ερωτευτώ ξανά W. μου.»
«Αντέχεις να περιμένεις;»
«Τι εννοείς;»
«Ερωτευμένος είναι αυτός που περιμένει.»
«Λέξη φάντασμα, man. Δεν την αλλάζουμε με καμία άλλη που να εμπεριέχει τη λέξη περιμένω και να αποκλείει την αναμονή;»
«Δύσκολο, αγόρι.»

«Κοίτα, περιμένω ένα e-mail.»
«Κοίτα, μπλέκεις συνέχεια με δύσκολους και ειδικούς έρωτες. Ο έρωτας θέλει κέρινο χαρτί αλληλογραφίας και στυλό μελάνης.»
«Μα τον θέλω.»
«Την εικόνα του θες.»
«Όχι, κοίτα, να σου το πω αλλιώς. Δεν τον θέλω εγώ, το κορμί μου είναι που τον θέλει από μόνο του.»
«Όχι, κοίτα. Στον έρωτα δεν είναι τίποτα πιο απτό, από το ανύπαρκτο και για πάντα ανύπαρκτο πρόσωπο.»
«Μου αρέσει ο τρόπος που αναπνέει όταν γράφει. Τι κρίμα η εμπειρία του έρωτα να μην μεταδίδεται W. Δεν καταλαβαίνω τίποτα W.»
«Όταν καταλάβεις πως τίποτα δεν σημαίνει το να λες σ’αγαπάω τότε θα τα έχεις καταλάβει όλα. Έλα τώρα. Cheers.»
Στην υγεία μας W.

20060505

Βερολίνο, Μυρμηγκιών Ανάγνωσμα I.

Eγώ τώρα είμαι μακρυά. Eisenacher Strasse και σκασμένος στα γέλια. Άφησα πίσω μου ένα blog αφιονισμένο στην Αθήνα από πνεύμα « αλήτικο, ελλαδίτικο». Τι έκπαγλες ανώνυμες εξάρσεις…Γλυκές μου, το θέμα είναι να μην φιτιλιάζεσαι με ανθρώπους που δεν σε συνδέει τίποτα αισθητικό μαζί τους. Αν το βράδυ 5 ανώνυμες κάθονται μπροστά στην οθόνη τους, πίνουν μπόμπες, ακούν Aretha και αλληλοσυγχαίρονται που έβαλαν στη θέση του τον non private life αυτό γίνεται στο όνομα της ισότητας: επιθυμεί ο κύριος npl να είναι το ίδιο άθλιο με αυτούς. Η ανώνυμη κίνησή σας δεν αποκαλύπτει μόνο το σκουπιδαριό της ανθρώπινης ψυχής αλλά και το τραγικοκωμικό μεγαλείο σας που δεν αξιώθηκατε κανένα από τα φάρμακα που θεραπεύουν την προσωπική σας αθλιότητα: παιχνίδι, αγάπη, φιλία, απαζάρευτη ατομικότητα. Κορίτσια, έτσι κι αλλιώς μια στάση ζωής γεμάτη κατανόηση για τον πλησίον, έχει ανάγκη και το ψεγάδι του πλησίον. Είναι δόλια, δηλαδή. Εγώ δεν είμαι. Σας συμπαθώ. Με μια αλύπητη βέβαια συμπάθεια, πέρα για πέρα αρνητική, αφού πηγάζει όχι από το γεγονός πως ανήκετε στο ίδιο με μένα γένος των ανθρώπων, αλλά επειδή ακριβώς εξαιρείστε από αυτό. Τα μυρμήγκια, δεν ξέρω αν το ξέρετε, σε σχέση με το σώμα τους κάνουν στη διάρκεια της ζωής τους τον γύρο του κόσμου οκτώ φορές.

Δρόμοι που δεν περπατήθηκαν

Αγαπημένα μου σας γράφω απ' το Αεροδρόμιο «Ελ. Βενιζέλος». Φεύγω 3 μερούλες για Βερολίνο. Πάω να συναντήσω το φίλο μου τον W.T. Μου έλειψε. Eίπα έτσι να σας γράψω ένα μηνυματάκι να σκάσετε από το κακό σας δεσποινίδες ανώνυμες Julies που ακονίζετε τα μακριά ξυραφάκια σας πριν αποκεφαλίσετε αθώα ροζ κουνελάκια. Σκεφτείτε, κορίτσια μου: 3 μέρες αργοκίνητα απογευματινά ραντεβού σε βερολινέζικα αισθηματικά καφενεία. Άγγελοι κατευθείαν βγαλμένοι απ’ τα Φτερά του Έρωτα. Όσο αντιστάθηκα αντιστάθηκα. Βγάζω απ’ τη ζωή μου τη λέξη «βαριέμαι». Κορίτσια μου όμορφα που δεν γεννηθήκατε, δημιουργηθήκατε από το τίποτα και για αυτό σας θαυμάζω, δεν το παίρνω με τίποτα, αν ήταν να μείνει μόνο μια αρχή στη ζωή μου θα κρατούσα εκείνη την άγραφη αρχή, που με κάνει να σέβομαι κάθε άνθρωπο μέσα στην ιδιαιτερότητά του. Ή ακόμα και μέσα στη βλακεία του. Προπαντός μέσα στην παράβασή του.
« Τι είναι αυτό το βάσανο και γιατί βασανιζόμαστε μέσα σ’ ένα έρωτα που έχει τελειώσει , τι συμβαίνει και προς τι όλη η αγωνία; » Ρωτάω τον W.
« Μα ο τελειωμένος έρωτας, αγόρι μου, βασανίζεται συνεχώς από τον ίλιγγο του πιθανού ξεπεράσματός του. Έλα επάνω να τα πούμε από κοντά. Μου έλειψες»
Νέοι έρωτες κορίτσια γεμάτοι δρόμους που δεν περπατήθηκαν και δεν άνοιξαν με κανενός το βήμα. Κι ας ακονίζετε με τα νύχια σας εις τας Αθήνας όσο θέλετε τα ξυραφάκια σας.

20060504

You! hypocrite lecteur!- mon semblable,- mon frère !

Eσύ! υποκριτή αναγνώστη! όμοιέ μου, αδερφέ μου!

20060503

Ο κύριος Spencer Tunick στην Αθήνα.

Δηλώσεις συμμετοχής εδώ

http://www.spencertunick.com/

20060429

Liberation leads to Liberation

Βλέπετε, στη ζωή παίρνετε ακριβώς αυτό που δίνετε. Η ζωή σας είναι ο καθρέφτης αυτού που είστε, κατ’ εικόνα και ομοίωσή σας. Είστε παθητικοί, τυφλοί, απαιτητικοί. Παίρνετε τα πάντα, δέχεστε τα πάντα χωρίς ποτέ να αισθάνεστε υποχρέωση. Η συμπεριφορά σας απέναντι στον κόσμο και απέναντι στη ζωή, είναι η συμπεριφορά εκείνου που έχει το δικαίωμα να απαιτεί και να παίρνει. Που δεν έχει ανάγκη ούτε να πληρώσει ούτε να κερδίσει (με τον κόπο του). Πιστεύετε πως όλα σας πρέπουν, απλά και μόνο επειδή είσαστε εσείς! Όλη σας η τύφλωση βρίσκεται εκεί! Και δεν τραβάει την προσοχή σας. Όμως αυτό είναι που χωρίζει μέσα σας έναν κόσμο από έναν άλλο κόσμο.Δεν έχετε μέτρο για να μετρηθείτε. Ζείτε αποκλειστικά με το “αυτό μ’ αρέσει” ή “ αυτό δεν μου αρέσει”. Που πάει να πει ότι δεν έχετε εκτίμηση παρά μόνο για τους εαυτούς σας.Δεν αναγνωρίζετε τίποτα πάνω από εσάς. Θεωρητικά, λογικά, ίσως, αλλά πραγματικά, όχι. Να γιατί είσαστε απαιτητικοί και συνεχίζετε να νομίζετε ότι όλα τα πράγματα αγοράζονται στις ευκαιρίες, ότι μπορείτε να τα έχετε στην τσέπη σας αγοράζοντας τα αν το επιθυμήσετε. Τίποτε δεν αναγνωρίζετε ούτε πάνω από εσάς, ούτε έξω, ούτε μέσα σας. Να γιατί, το ξαναλέω, δεν έχετε μέτρο και ζείτε παθητικά, κατά τα γούστα σας.Ναι! η “αυτοεκτίμησή σας ”, σας τυφλώνει! Είναι το πιο μεγάλο εμπόδιο για μια καινούργια ζωή. Πρέπει να μπορέσετε να υπερπηδήσετε αυτό το εμπόδιο, αυτό το κατώφλι, πριν να πάτε πιο πέρα. Είναι η δοκιμασία που χωρίζει τους ανθρώπους σε δύο είδη: “την ήρα” και τον “καρπό”.Όσο έξυπνος, όσο προικισμένος, όσο λαμπρός και να είναι ένας άνθρωπος, αν δεν αλλάξει την αυτοεκτίμησή του, θα είναι χαμένος για μια εσωτερική ανάπτυξη, για μια εργασία με σκοπό την γνώση του εαυτού, για ένα αληθινό γίγνεσθαι.Θα μείνει όλη του την ζωή όπως είναι . Η πρώτη απαίτηση, η πρώτη προϋπόθεση, η πρώτη δοκιμασία για όποιον επιθυμεί να εργαστεί στον εαυτό του, είναι να αλλάξει την αυτοεκτίμηση του. Πρέπει όχι να φανταστεί, όχι απλά να πιστέψει η να σκεφτεί, αλλά να δει μέσα του πράγματα που δεν είχε δει πριν, να τα δει πραγματικά. Η εκτίμησή του δεν μπορεί να αλλάξει ποτέ, αν δεν δει μέσα του. Και για να δει, πρέπει να “μάθει” να βλέπει.

20060428

Και ποιός είναι αυτός που μπορεί να διακρίνει την Πλάνη από την Πραγματικότητα;

Κι ο Γιάννης κι η Κατίνα κι ο Νίκος κι ο Λευτέρης κι η Φωτεινή κι η Χρυσούλα. Κι είναι Μεγάλη Πέμπτη ή Μεγάλη Παρασκευή; Στο χωριό του παππού μου και της γιαγιάς μου. Καλά. Και τι νόημα έχει που είναι Τρίτη μεσημέρι στις 12; Καλά. Μεσημέρι- Μεσημέρι.
Κι είναι μεσημέρι κι έχεις πέσει για ύπνο, καλοκαίρι, κατεβαίνω στο μπακάλικο κρυφά κι ανοίγω το συρτάρι, το ξύλινο, κάτω απ’ τη ζυγαριά του πάγκου, 1; 2; 3; 4; 5; Τι νόημα έχει πόσα εικοσάρικα; Τα χώνω στην τσέπη να πάρω παγωτό κάνει ζέστη.
Κι είναι μεσημέρι και μ’ έχεις φορτώσει πόσες;20; 30; 40; 50; Και μου δείχνεις πώς να σκίζω με το μαχαίρι που βγάζεις απ’ την τσέπη, το ίδιο που κόβεις το ψωμί και το καρπούζι, να σκίζω τη σακούλα, κι ανοίγω στο χώμα ένα λάκκο «Πιο βαθιά» μου λες. "Τι νόημα έχει- στέκεται όρθια η ελιά» σου λέω. Κι είναι μεσημέρι, βαριέσαι «ψάξε ένα ψαλίδι» μου λες «Όχι, φέρε μια bic κι έλα πάρε μου λίγο τα μαλλιά εδώ στις άκρες. Γερμανικά. Ξέρεις εσύ." Κι ύστερα βλέπω το χώμα, και τα άσπρα σου μαλλιά κομμένα πάνω στο χώμα και σκέφτομαι «Τι νόημα έχει;» Κι είναι μεσημέρι και σε ακούω στο βάθος της γραμμής και μου μιλάς και θέλεις να σου στείλω κι άλλες βιταμίνες αυτές που λιώνουν στο νερό σε κάνουνε και ξαναζείς και σου φωνάζω ναι, θα δεις, να δεις , θα δεις;
Μα εδώ είναι βράδυ, κι έχω μπροστά μολύβι και χαρτί- όλα δικά σου δώρα απ’ τη μεγάλη σου καρδιά χαρισμένα-και γράφω και γράφω και σκίζω κι άλλο χαρτί κι άλλο χαρτί και δεν θυμάμαι τι μου λες. Ήσουν 12 ετών και τώρα είσαι 84; Ξυπνάς στις 4 χαράματα κάθε μέρα, πας με τα πόδια κάθε μέρα στη λαχαναγορά, καλά και τι ώρα κοιμάσαι; Κι αλήθεια …κοιμάσαι;
- Παππού; Ήρθες; Μα τόσο γρήγορα ταξιδεύει η ψυχή; Θα μου τηλεφωνούσες μου χες πει πρώτα να έρθω να σε πάρω εγώ από το καράβι…Κάθεσαι…Με παίρνεις στα γόνατα…Στ’ αυτί…
- Το ’22 γεννηθείς, 35 ελιές, 2 μόνο εικοσάρικα, ρώτα.
- Τί είναι εκεί;
- Ρώτα.
- Παππού, τί είναι εκεί;
- Ξαναρώτα.
- Ρε παππού τί είναι εκεί;
Κι ύστερα με ανεβάζεις ή μάλλον όχι με αφήνεις μόνος να σκαρφαλώσω πάνω στον οικογενειακό τάφο του…- Πλάκα μου κάνεις ε; - Αλήθεια δεν με βλέπει τώρα κανείς; Ναι! Ναι! Έχουν ψηλώσει αλήθεια οι ελιές που φυτέψαμε μαζί παππού…και κρύο…
- Παππού;
- Ναι.
- Τί είναι εδώ;
- Ρώτα.
- Παππού, τί είναι εδώ;
- Ξαναρώτα.
- Ρε παππού τί είναι εδώ;
- Είναι απόγευμα Δευτέρας, 16 Ιανουαρίου του 2006 κι η ώρα είναι 18:37. Τι νόημα έχει;
- Παππού…παππού…
(Σιωπή. Μόνο Σιωπή.)
Κι η Καίτη κι ο Γιώργος, κι η Ελένη, κι ο Στέλιος κι η Ανέστη, κι ο Χριστόφορος κι ο Αλέξανδρος κι ο Ζαχάρης κι εσύ.

-

20060425

One Wish

Sometimes I turn around and catch the smell of you and I cannot go on I cannot fucking go on without expressing this terrible so fucking awful physical aching fucking longing I have for you. And I cannot believe that I can feel this for you and you feel nothing. Do you feel nothing?
SHAME SHAME SHAME DROWN IN YOUR FUCKING SHAME
Fuck you. Fuck you. Fuck you for rejecting me by never being there, fuck you for making me feel shit about myself, fuck you for bleeding the fucking love and life out of me but most of all fuck you God for making me love a person who does not exist
FUCK YOU FUCK YOU FUCK YOU.

Lifo for ever

Γιατί εκτός από το ότι γράφουν σε αυτήν μερικά από τα καλύτερα μυαλά της πόλης ΔΕΝ αντιγράφει ούτε καν τον εαυτό της...
Το google μου έπεσε τυχαία πάνω στο αυθεντικό Village Voice. ( Ή κλέβεις ή δεν κλέβεις αγάπη μου)

20060424

Aν Αν Αν

Αν μπορούσα να γλιτώσω από σένα χωρίς να σε χάσω

20060423

Του χρόνου πάλι Ανάσταση

Ή όλα ή πολλά

Κι αν τίποτα δεν μπορεί να ανορθώσει την ελπίδα σου τώρα γι’ αυτό που οι άλλοι ορίζουν ως χρόνο μελλοντικό κλειδώσου καλά πάλι στο σπίτι σου μέσα, περίμενε να ακούσεις κάποτε απ’ την T.V. πως τέλειωσε ο πόλεμος εκεί έξω πως τα θηρία κλειδώθηκαν βαθιά στης γης τις φυλακές κι έτσι μπορείς ξανά να αισθανθείς έστω λιγάκι ασφαλής έξω στους δρόμους
Και ξανά μαζί
Κάποτε θα ‘ρθουν να σου πουν πως…

Πρώτη Ανάσταση χωρίς

Τον Παππού μου

Ο,τι μόνο ο έρωτας μπορεί

Με επανέφερες με εκείνο μέσα μου " Μην τον υπερτιμάς" που πίστεψα πως ήσουν μια υπόσχεση για καλύτερη ζωή που πήρα ότι μου είχες πει τοις μετρητοίς που τώρα θα λες κάποτε τα είχα με κάποιον και που μέσα σου θα χαίρεσαι που με έχεις εκτελέσει εν ψυχρώ που η απουσία σου με διέλυσε οριστικά όσο ριζικά με αλλοτρίωνε η παρουσία σου που απορώ πως δεν ένιωθες εσύ ανασφάλεια μαζί μου κι όχι εγώ που νόμιζα πως δεν ήσουν Μάσκα που τα πήρες όλα πίσω έκφυλο τσογλάνι ανέντιμο σκουλήκι που αρνήθηκες να μου εξηγήσεις τη στρατηγική του παιχνιδιού που δεν θα καταλάβεις τίποτα και για αυτό θα πεθάνεις ευτυχισμένος

Kαι πάλι

Θέλω να σπάσω το κεφάλι μου στον τοίχο. Θέλω να πεθάνεις για να ξεπεράσω αυτή την ντροπή να σ' έχω αγαπήσει τόσο. Δεν με είδες ποτέ, δεν με πίστεψες ποτέ, δεν με σκέφτηκες τι θα κάνω εγώ τώρα. Θέλω να πεθάνεις. Τσογλάνι. Άδικο, πέρα για πέρα άδικο πλάσμα, που έκανες την αγάπη όπλο εναντίον.

20060422

Ο κύκλος της ζωής συνεχίζει να διαγράφεται

Στην anarchitect που της έλειψε...

20060421

Προδοσία μόνη η του συνειδότος

"Πρέπει να είσαι αφελής για να πιστεύεις ότι η ανθρώπινη περιπέτεια θα έχει αίσιο τέλος" ή "Ο καθένας γραπώνεται όπως μπορεί απ' την κακή του μοίρα"

Απατεώνες

Μας συναρπάζει η ζωή. Το ίδιο δεν θα έπρεπε να ισχύει και για το αντίθετό της το θάνατο; Ίσως όχι να μας συναρπάζει αλλά να έχουμε συνείδηση του θανάτου με τον ίδιο τρόπο που έχουμε συνείδηση της ζωής. Παρατηρούσα σήμερα στην τηλεόραση (φέτος πρώτη χρονιά αισθάνομαι τέτοια αποστροφή σε ένα παλιά προσωπικό θρησκευτικό συναίσθημα δίχως νόημα) «πιστούς» κάτω απ' τον Ανθρώπινο Σταυρό. Κανένας στοχασμός πάνω στο Πένθος. Το Θάνατο του (ενσαρκωμένου) Θεού. Βλέμμα - καθώς γυρνάς για τον επόμενο- που κρύβει μια συνενοχή : Αρκεί που αναγνωριζόμαστε χωρίς να γνωριζόμαστε. Μου θυμίζει dark room σε κωλοπουστράδικο. Η ίδια θρησκευτική προσήλωση, δίχως μετρονόμο, ψάχνει ένα αδιατύπωτο Υβρίδιο Ευτυχίας.Υβρίδιο Της Ανάστασης. Αύριο η Ζωή θα δικαιωθεί και θα στείλει τον Θάνατο σε μια ετήσια λήθη της γης – αιώνια όμως συμπαντική, μα κάποια στιγμή θα γίνει ένα φοβερό replay και η ταπείνωση της ολοσχερούς λησμονιάς όλους θα μας βρει στη ανθρώπινη ώρα της. Δεν πίστεψα ποτέ στην Ανάσταση. Κοινός παρανομαστής δεν μπορεί να υπάρξει στη Ζωή. Ούτε στο Θάνατο. Πώς να πιστέψω σ’ έναν μεταθανάτιο κοινό χαράς παρανομαστή… Αύριο μεσάνυχτα κάτω απ΄ την κουβέρτα μου, γυρισμένος πλάτη, μάτια κλειστά, κλειστά αυτιά, τηλέφωνα κατεβασμένα στις κοινότοπες ξανά ευχές πάλι ΟΧΙ θα πω στον θόρυβο της αναστημένης Ελπίδας. Αφίλητος πάλι. Μόνος ξανά. Ανάσταση μια υπόσχεση που δεν θα μπορέσει ποτέ(;) να τηρηθεί. Γιατί πώς να πεθάνεις αν δεν έχεις συντριβεί;

Η Αυτοκτονία του Aτζεσιβάνο - Μαθητή του Βούδα

Aνεπίληπτα επήρε το μαχαίρι
ο Aτζεσιβάνο. K' ήτανε η ψυχή του
την ώρα εκείνη ολάσπρο περιστέρι.
Kι όπως κυλά, από τ' άδυτα του αδύτου
των ουρανών, μες στη νυχτιά έν' αστέρι,
ή, ως πέφτει ανθός μηλιάς με πράο αγέρι,
έτσι απ' τα στήθη πέταξε η πνοή του.

Xαμένοι τέτοιοι θάνατοι δεν πάνε.
Γιατί μονάχα εκείνοι π' αγαπάνε
τη ζωή στη μυστική της πρώτη αξία,
μπορούν και να θερίσουνε μονάχοι
της ύπαρξής τους το μεγάλο αστάχυ,
που γέρνει πια, με θείαν αταραξία!

20060420

Tα ωραία που δεν ζήσαμε ακόμη

Αθήνα,πασχαλινή πόλη της τεμπελιάς και της ευφροσύνης. Και μακριά οι συγκινήσεις. Κάθοδος στη ζωή. Καμιά απορία στο βλέμμα. Μέσα μου τελειώνουν οι παλιές ιστορίες. Ίσως αρχίζουν να τελειώνουν κι οι άνθρωποι. Θνητοί που έχουν πεθάνει τη ζωή των Αθανάτων. Καμιά θέση μέσα μου δεν χαλαλίζω για κανέναν. Καρδιά ολοκαίνουργια. Άντρας που δεν είναι τώρα δεν ήταν ποτέ. Και άντρα που δεν γουστάρω τώρα δεν γούσταρα ποτέ. Και σε τελική ανάλυση οι «νεκροί» είναι πιο άχρηστοι κι από τα σκατά. Καμιά συγγνώμη. Ίσως τώρα αληθινά αυτάρκης. Ίσως τώρα αληθινά καινούργια πράγματα. Αγαπώ τώρα τον εαυτό μου πρώτη φορά και σημαίνει τον κάνω πρώτη φορά ένδοξο. Έρημη Αθήνα, πασχαλινή πόλη, ανοίγω τα παράθυρά μου στους άδειους σου δρόμους. Τι καλά…

20060419

O Β. απέκτησε χθες τον πρώτο του ανιψιό - τον Κωνσταντή

Ποτέ μην προδοθεί - κι αν προδοθεί ποτέ να μην προδώσει

Toυ Δείπνου της Προδοσίας ή ποιός θέλει να παίξει πρώτος το ρόλο του Προδότη

Μια λέξη που αναλύουμε δεν σημαίνει πια τίποτα, δεν είναι τίποτα. Όπως ένα σώμα που μετά τη νεκροψία είναι κάτι λιγότερο από ένα πτώμα.

Είδα κι αγάπησα

Μα πως γίνεται σε μια εποχή που όλα τακτοποιούνται με δόσεις και πιστώσεις ορισμένοι να συνεχίζουμε να παίρνουμε τους ανθρώπους τοις μετρητοίς;

O κύριος Δίχως Ψεύτικο Παρόν

Απόψε μια διακοπή ρεύματος στο τετράγωνο μας τα χάλασε... Κι έτσι το τραγούδι του Βασιλικού μας έμεινε στη μέση αλλά σύντομα θα επανορθώσει στην Κατερίνη...

Ο Βασιλικός δεν ανήκει σίγουρα σε αυτό που η επιτυχία ταυτίζει με τον "καθωσπρέπει ήρωα". Ο Βασιλικός είναι ένα αγόρι που μεγάλωσε στη Ναύπακτο, ταξίδεψε ως την Κασταλία Πηγή κι αρνήθηκε τα ειδωλοποιήσει οποιονδήποτε αντίπαλό του. Ο Βασιλικός δεν φοβάται να φορέσει στο πουκάμισό του σε κονκάρδα αυτό που κρύβει κάτω από το ρούχο του. FRAGILE ! Μπορεί εδώ και δυο μέρες να μην ήταν εκεί κανένα απ' τα μεγαλωμένα πια παιδιά του Σείριου να ακούσει τα νέα του αδέρφια. Έτσι κι αλλιώς εδώ και πολλά χρόνια τα μεγαλωμένα πνεύματά τους είναι ασθενή... Μαζευτήκαμε όμως κάθε βραδιά καμιά 100 Αθηναίοι Επαρχιώτες και παλαβώσαμε κι από τον ήχο του αίωνιου έφηβου Μάνου Χατζιδάκι και από τον ήχο της παρέας του Βασιλικού.

Τέτοια έμφυτη καλλιτεχνική κλίση - απόκλιση της αφόρητης κοινοτοπίας και του κιτς - έχω να συναντήσω από την τελευταία φορά που είδα και άκουσα ζωντανά τον Μάνο Χατζιδάκι να διευθύνει δυο κύκλους τραγουδιών του στην Κρήτη.

Ο Μάνος από τότε που έκλεισε για πάντα τις παρτιτούρες με τις ακατάστατες εδώ και εκεί νότες του, σκορπίστηκε από ανθρώπους εξιταρισμένους και βασισμένους στο ιδίωμα της "τσέπης" και της βλακείας. Από τις αρένες των πολυτελών Ολυμπιακών Αγώνων πέρασε στο Ολυμπιακό δίκτυο του Μετρό, εξοφλώντας έτσι βασανιστικά ειρωνικά μια από χρόνια αποκηρυγμένη κι απ' τον ίδιο βλακεία αφήνοντας για πάντα ορφανά από πατέρα τα Παιδιά του Πειραιά. Πόσο όμως ο Μάνος σήμερα θα ήταν ευτυχής που η απρόβλεπτη τύχη του δωσε εν τέλει το 2005 (4) γ ν ή σ ι α εκ της Μουσικής του Σαρκός Παιδιά...

Σήμερα Μεγάλη Τετάρτη, Του Μυστικού Δείπνου ή Δείπνου της Προδοσίας ο Μάνος είναι καθισμένος στον μπαλκόνι του πρώτου ορόφου της οδού Ρηγίλλης και γελάει με αυτά τα 4 τρελά από χαρά παιδιά που κρύβουν πέτρες κάτω απ' τα παρκαρισμένα πολυτελή αυτοκίνητα μιας παρακμάζουσας Δεξιάς για να κυνηγήσουν σε δυο μέρες τον Μεγαλοπρεπή Δούλο του Θεού Δίχως Όραμα Χριστόδουλο και την Αυλή του στην ανοιξιάτικη νυχτερινή τσάρκα του Επιταφίου κάτω απ' τα αστέρια ενός μάλλον ανήσυχου ουρανού.

20060418

Οι μοναχικές ταφές

* Διαβάζοντας ξανά τα λόγια των ευαγγελίων για την ταφή του Χριστού, τις γυναίκες που τον άλειψαν με έλαιο και μύρο, θυμήθηκα ένα μονόστηλο που δημοσιεύτηκε προ μηνός στις εφημερίδες. Ενας άντρας 35 χρόνων βρέθηκε νεκρός πίσω από το άγαλμα του Τρούμαν, σε μια βραγιά πίσω από τα καλλωπιστικά φυτά, σε κατάσταση αποσύνθεσης. Ηταν εκεί νεκρός επί ένα μήνα και κανείς δεν τον είχε προσέξει. Η ταφή του ήταν συνοπτική και ανώνυμη. Πιθανολογώ ότι δεν τον έθαψαν σε τάφο με σταυρό -τι να γράψουν πάνω;

* Στο Αμστερνταμ, όπου η Δύση ζει το βαθύ της γήρας, όταν βρίσκουν κάποιο από τα χιλιάδες «ανεξάρτητα» παιδιά της πεθαμένο, εγκαταλειμμένο από όσους το ήξεραν, υπάρχει μια ομάδα από Ολλανδούς ποιητές που πάει και ακολουθεί την κηδεία του. Τοποθετεί λουλούδια στο χώμα (υπάρχουν σε αφθονία εκεί), κι από τα ρούχα, το όνομα, την ιδιότητα του πεθαμένου προσπαθεί να καταλάβει την κουλτούρα του, και να παίξει κάποιο ανάλογο τραγούδι. Ο άνθρωπος που εμπνεύστηκε αυτή τη χειρονομία, ο ποιητής Frank Starik, καμιά φορά γράφει λίγους στίχους και τους λέει για την περίσταση. Τις προάλλες βρήκε το σώμα ενός άντρα 43 ετών, που είχε αυτοκτονήσει σε μια σοφίτα, παρατημένο δυο βδομάδες. Το έθαψαν με αληθινή λύπη. «Θελήσαμε να του δώσουμε ένα ίχνος στη ζωή, να τον προφυλάξουμε από την αναξιοπρέπεια μιας ερημικής ταφής», είπε στον «Independent» τη Δευτέρα.

* Ο Δήμος του Αμστερνταμ βρίσκει κάθε μήνα περίπου 250 ανθρώπους πεθαμένους εν κρυπτώ. Οι πιο πολλοί δίχως συγγενείς και φίλους. Ντόπιοι και ξένοι -άνθρωποι που ήρθαν εδώ να βρουν δουλειά ή να ζήσουν τον έκδοτο ηδονισμό. Σε αυτές τις περιπτώσεις καλούνται οι ποιητές. Για να υπάρξει τουλάχιστον ένα σωστό αντίο. Λίγα χιλιόμετρα πιο κει, στο Βέλγιο, σχεδόν μετά βίας μαζεύουν το πτώμα και το αποτεφρώνουν. Εδώ οι ποιητές προσπαθούν να υπερασπιστούν αυτό που ήδη από τον Ομηρο αποτελεί ένα κορυφαίο χαρακτηριστικό τού (αξιοπρεπούς) ανθρώπου: να θάψει και να κλάψει τους νεκρούς του.

* Στην ψιλογιάπικη Ελλάδα, αυτές οι χειρονομίες φαίνονται τώρα άχρηστες, αν όχι ύποπτες. Μόνο ορισμένοι, που ζουν μόνοι, πολύ μόνοι, ενδεχομένως νιώθουν τη σάρωση της φρίκης. Ο υψηλός συμβολισμός του χεριού που κλείνει τα μάτια του αγαπημένου του, δεν λέει και πολλά πράγματα.

* Ακόμα και ο μεγάλος μάρτυρας αξιώθηκε μια αξιοπρεπή ταφή. Ολο και περισσότεροι πηγαίνουν στην Αθήνα σαν το σκυλί στο αμπέλι.

Στάθης Τσαγκαρουσιάνος

Ελευθεροτυπία 15/4/2006

Fragile

Kemal This World Will Never Change

To Vassilikos

20060417

Κι όλα θα πάνε καλά

Ποιά είναι η μοναδική και τελευταία λέξη της Αλήθειας;

ΝΑΙ

Τι είναι φόβος το έμαθα. Φτάνει

20060416

To πιο άφθαρτο μέρος του ανθρώπινου σώματος είναι οι στάχτες του

20060415

Ars Amatoria

«Ο Διδάσκαλος Τογκ- Χσουάν είπε: Όταν ο άντρας νοιώθει ότι όπου να ‘ναι θα χυθεί το σπέρμα του πρέπει να περιμένει πάντα να φτάσει η γυναίκα σε οργασμό. Όταν αυτό συμβεί ο άντρας πρέπει να δίνει σύντομα χτυπήματα και επαναλαμβανόμενα κινώντας τον πούτσο του στο διάστημα ανάμεσα στις Χορδές του Λαγούτου και το Σπήλαιο που μοιάζει με Σπόρο. Οι κινήσεις του πρέπει να είναι σαν αυτές του παιδιού που αρπάζει με το στόμα του τη ρόγα της μάνας του. Μετά ο άντρας κλείνει τα μάτια του και συγκεντρώνει τη σκέψη του, πιέζει με τη γλώσσα του τον ουρανίσκο, κυρτώνει τη ράχη και τεντώνει τον αυχένα. Ανοίγει διάπλατα τα ρουθούνια, ορθώνει τους ώμους, κλείνει το στόμα και ρουφάει την αναπνοή του. Με αυτό τον τρόπο δεν θα εκσπερματώσει και το σπέρμα του θα ανέβει εσωτερικά με την ίδια κίνηση.Όταν συνουσιάζεται με τη γυναίκα δεν πρέπει να χύνει το σπέρμα του παρά δυο ή τρεις φορές στις δέκα»

Η απουσία του φιλιού προδίδει το στόμα

Τίποτα δεν σημαίνει να λες σ' αγαπάω αν δεν έχεις δώσει όπλα στον άλλο να είναι ο εαυτός του κι ας είναι για να συμμαχήσει με το χειρότερο μέσα του Εδώ στηρίζεται ολόκληρη η Χριστιανική Ηθική και η Προδοσία του Φιλιού του Ιούδα

20060414

Ισορροπία της αφαίρεσης

Τσογλάνι, σ' όλη μου τη ζωή δεν είχα τίποτα νόμιζα, πιο καθαρό από εσένα, δεν είχα άλλον, νόμιζα από εσένα, ήσουν τα πάντα για μένα και θα ήσουν σ' όλη μου τη ζωή γιατί με ξεγέλασες και σε νόμιζα όλη αυτή η μαλακία που με ξεγέλασες και δεν ήσουν
Όχι δεν παίρνεις από μένα απαλλακτικό για τίποτα και θέλω να πεθάνεις σε μισώ Δεν θα ησυχάσω ποτέ Δεν γύρισες πίσω ούτε για να με κοιτάξεις έφυγες κι αυτό ήταν όλο και καρφί δεν σου καίγεται
Αγάπη εναντίον - αυτό μου έκανες και τίποτα άλλο
Αν μου το 'λεγες από την αρχή τουλάχιστον πως είσαι ίδιος με τους άλλους
Και είναι απλά τα πράγματα δεν με ήθελες όσο σε ήθελα Ήθελες να ξεμπλέξεις και με πέταξες με πέταξες κανονικά κι αυτό δεν θα το ξεχάσω όσο ζω Χτες ήμουν το πιο σημαντικό πλάσμα της ζωής σου και σήμερα είμαι εδώ απονεκρωμένος κι εσύ είσαι πιο ξένος κι από ξένος ανακουφισμένος φαντάζομαι Γλίτωσες από έναν τρελαμένο που σ' αγαπούσε και δεν ήξερες τι να τον κάνεις
Με απομόνωσες- αυτό δεν μπορώ
Δεν σου λείπω και δεν με σκέφτεσαι γιατί σε ξέρω άμα αποφασίσεις κάτι μπορείς να παγώσεις κάθε συναίσθημα κι αυτό κάνεις
Θα σου ξαναβγεί σε λίγα χρόνια και τότε θα δεις τι θα πάθεις
Ποτέ δεν θα συνέλθεις, επειδή ποτέ δεν θα συνέλθω, και υπάρχει ένα ηθικό δίκαιο σε αυτόν τον κόσμο και μπορεί να χωρίζουν δυο άνθρωποι που αγαπιούνται και το Ζώο εκεί πάνω να μην κάνει τίποτα να τους ξαναφέρει κοντά
Αλλά, Αλλά όσο δεν συνέρχεται ο ένας ούτε κι ο άλλος συνέρχεται
Ήθελα να ξυπνάς πλάι μου κι ως την τελευταία μέρα της ζωής μου να σε φροντίζω Και θέλω να πεθάνω πρώτος Θέλω ένα σημάδι ότι με σκέφτεσαι και μετά να κοιμηθώ έναν ήσυχο ύπνο

MAKE LOVE FAIR

Τυραννοκτόνος Πόρνη ή Ιδανική Πολιτεία

Πώς θα μπορούσε το ζευγάρι να αποτελέσει αρμονική νησίδα μέσα σε μια κοινωνία επιθετική και νευρωτική; Ή αλλιώς " Κανένας έρωτας δεν είναι δυνατός μεταξύ συζύγων" όπως ορίζει η μεσαιωνική ερωτική ιδεολογία

Αφιερωμένο στη φίλη μου την Ιφιμέδεια

Η Παραβολή της Αγάπης

Αβέβαιο σώμα

Η εμφάνιση των σεξουαλικών μειονοτήτων στο προσκήνιο - Προώθηση κυρίως μελών του Διπλωματικού Σώματος διεθνώς- οδήγησε στην κατάρρευση της πολιτικής σαν δυνατότητα εκπροσώπησης Οδήγησε στις γελοίες ευρωπαϊκές προς μέλη οδηγίες θέσπισης οικονομικά ασύμφορων - για προβληματικές εθνικές οικονομίες- συμβολαίων κοινής συμβίωσης (Δεν προϋποθέτει καμία μα καμία αντικειμενική συμβίωση, απλά συντάσσεται υπέρ της πριμοδότησης της μειονότητας σε ένα επίπεδο στρατηγικής γλώσσας και στατιστικοποίησης) Οδήγησε δε στην εμφάνιση και πριμοδότηση ακραίων φασιστικών φωνών και δυνάμεων και τέλος θα οδηγήσει σε μια ακραία πια νέα κοινωνιολογικά "φυλετική" κατηγοριοποίηση όπου ο νέος κόσμος στην Ιστορική Δυναμική και Δυνατότητα θα καταγραφεί ως ο αιώνας της φυλετικής αποδόμησης και της συγκρότησης δυο νέων πολιτικών "πελατειακών" τάξεων : των gay και των straight Ας παραδεχτούμε λοιπόν μια άτυπη ή απωθημένη ομοφυλία σ' όλους τους ανθρώπους και ζώα της Γης κι ας τελειώνουμε και μ' αυτή την γελοία υπόθεση που λέγεται "αβέβαιο σώμα"

Ο άνθρωπος "μπες βγες"

άνθρωπος που πεθαίνει χωρίς να έχει υποπτευθεί - παρεκτός σε μερικές σύντομες και τρομακτικές εκλάμψεις - τι είναι ο Άλλος * άνθρωπος που ακούει το " σ' αγαπώ" αλλά αρνείται να το ακούσει ερωτηματικά " μ' αγαπάς ;" * άνθρωπος που το έμβλημά του είναι "μην ομολογείς ποτέ" * άνθρωπος που το σύνολό του είναι ένα επικερδές επάγγελμα με μέλλον που φέρει το όνομα "πορνεία" * άνθρωπος με ασταθές συναισθηματικό to be or not to be * άνθρωπος που θεωρεί ότι η διαφορά των δύο φύλων δεν υπάρχει επειδή "κλάνουν και οι γυναίκες"

Δεν φταίω εγώ η φαντασία μου τα φταίει

Η προδοσία ήταν ανέκαθεν το στοιχείο σου Πρέπει να είσαι περήφανος για τον εαυτό σου Ξέχνα το παρελθόν λες Τις παλιές πληγές Γιατί δεν ανοίγεις καινούργια σελίδα λες Σε αγάπησα τόσο πολύ κάποτε Περισσότερο από κάθε τι στον κόσμο Είχαμε τόση οικειότητα κάποτε Αυτό μου φαίνεται το πιο παράξενο σήμερα Η ανάμνηση του να έχεις τόση οικειότητα με κάποιον Είχαμε τόση οικειότητα που μου 'ρχεται να ξεράσω Δεν νομίζω ότι είχα ποτέ τόση οικειότητα με άλλον άνθρωπο Νομίζεις πως είσαι Θεός; Δεν είσαι άξιος παλιομαλάκα ούτε τα πόδια να γλείψεις του Θεού ούτε οποιουδήποτε άλλου Κάνεις κ α κ έ ς παρέες Θυμάμαι αυτά που δεν πρέπει λες Θυμάμαι ό, τι είναι ποταπό και πρόστυχο Αναρωτιέμαι αν έχεις ποτέ τύψεις για τον κόσμο που παίρνεις στο λαιμό σου Κ. Εγώ λέω πάντα την αλήθεια Για ένα φεγγάρι νόμιζα πως θα ξαναγύριζες Εκείνη την εποχή που έφυγες τίποτα δεν είχε πια πολλή σημασία Σκεφτόμουν : αν δεν αξίζω για αυτόν τότε δεν αξίζω τίποτα ούτε για τον εαυτό μου ούτε για κανέναν Τα διαβάζω όλα αυτά που γράφεις για αυτόν Είσαι τώρα ευτυχισμένος ε; Κοίτα ξέρω την καρδιά σου απέξω κι ανακατωτά μην το ξεχνάς αυτό Η καρδιά σου είναι ζούγκλα κάδος σκουπιδιών Ξέρω πως λειτουργείς Ας έρθουν προς τα εδώ και θα τους τα πω από την καλή! Ήμουν εκεί φίλε έκανα τη θητεία μου "συνάδελφε"! Με ρώτησες αν μ' έκανε να ντραπώ όλο αυτό το πίσω από την πλάτη μου έργο σου; Δεν τολμάς να με κοιτάξεις στα μάτια ε; Κοίτα...Έχεις μπερδέψει τον εαυτό σου με κάποιον άλλο φίλε εν πάση περιπτώσει μπέρδεψες έμενα με κάποιον άλλο Ναι Απαρηγόρητος Αυτό ήμουν Τώρα έχω μια ζωή διαφορετική από τη δική σου αλλά δεν είναι ανάγκη να κάνουμε συγκρίσεις Θες να συγχωρήσω...Αυτό θες; Εντάξει σε συγχωρώ Είσαι ελεύθερος δεν είσαι; Έτσι νομίζεις τουλάχιστον Μπορεί και να ξαναγυρίσεις μια μέρα μπορεί και όχι Αυτό θα διαλυθεί σιγά σιγά ξέρεις Πολύ σύντομα θα αρχίσεις και πάλι να αισθάνεσαι άσχημα Αλλά και να αισθάνεσαι εγώ δεν θέλω να το μάθω Δεν θέλω
Πήγαινε τώρα πάλι μέσα στο γραφείο του να συνεχίσεις τη δουλειά σου παλιομαλάκα

O M.Δ. στη Lifo no19

"Πέρσι μου βγήκε έντονα η ανάγκη της πατρότητας"
http://bolekandlola.blogspot.com

Κρύβομαι για να με δουν ή διάβασα πως έχει πανσέληνο απόψε

Αγαπάω σημαίνει κάνω ένδοξο έναν άνθρωπο

Δεν φταις εσύ η φαντασία σου τα φταίει

Η προδοσία ήταν ανέκαθεν το στοιχείο σου Πρέπει να είσαι περήφανος για τον εαυτό σου Ξέχνα το παρελθόν λες Τις παλιές πληγές Γιατί δεν ανοίγεις καινούργια σελίδα λες Σε αγάπησα τόσο πολύ κάποτε Περισσότερο από κάθε τι στον κόσμο Είχαμε τόση οικειότητα κάποτε Αυτό μου φαίνεται το πιο παράξενο σήμερα Η ανάμνηση του να έχεις τόση οικειότητα με κάποιον Είχαμε τόση οικειότητα που μου 'ρχεται να ξεράσω Δεν νομίζω ότι είχα ποτέ τόση οικειότητα με άλλον άνθρωπο Νομίζεις πως είσαι Θεός; Δεν είσαι άξιος παλιομαλάκα ούτε τα πόδια να γλείψεις του Θεού ούτε οποιουδήποτε άλλου Κάνεις κ α κ έ ς παρέες Θυμάμαι αυτά που δεν πρέπει λες Θυμάμαι ό, τι είναι ποταπό και πρόστυχο Αναρωτιέμαι αν έχεις ποτέ τύψεις για τον κόσμο που παίρνεις στο λαιμό σου Εγώ λέω πάντα την αλήθεια Για ένα φεγγάρι νόμιζα πως θα ξαναγύριζες Εκείνη την εποχή που έφυγες τίποτα δεν είχε πια πολλή σημασία Σκεφτόμουν : αν δεν αξίζω για αυτόν τότε δεν αξίζω τίποτα ούτε για τον εαυτό μου ούτε για κανέναν Τα διαβάζω όλα αυτά που γράφεις για αυτόν Είσαι τώρα ευτυχισμένος ε; Κοίτα ξέρω την καρδιά σου απέξω κι ανακατωτά μην το ξεχνάς αυτό Η καρδιά σου είναι ζούγκλα κάδος σκουπιδιών Ξέρω πως λειτουργείς Ας έρθουν προς τα εδώ και θα τους τα πω από την καλή! Ήμουν εκεί φίλε έκανα τη θητεία μου "συνάδελφε"! Με ρώτησες αν μ' έκανε να ντραπώ όλο αυτό το πίσω από την πλάτη μου έργο σου; Δεν τολμάς να με κοιτάξεις στα μάτια ε; Κοίτα...Έχεις μπερδέψει τον εαυτό σου με κάποιον άλλο φίλε εν πάση περιπτώσει μπέρδεψες έμενα με κάποιον άλλο Ναι Απαρηγόρητος Αυτό ήμουν Τώρα έχω μια ζωή διαφορετική από τη δική σου αλλά δεν είναι ανάγκη να κάνουμε συγκρίσεις Θες να συγχωρήσω...Αυτό θες; Εντάξει σε συγχωρώ Είσαι ελεύθερος δεν είσαι; Έτσι νομίζεις τουλάχιστον Μπορεί και να ξαναγυρίσεις μια μέρα μπορεί και όχι Αυτό θα διαλυθεί σιγά σιγά ξέρεις Πολύ σύντομα θα αρχίσεις και πάλι να αισθάνεσαι άσχημα Αλλά και να αισθάνεσαι εγώ δεν θέλω να το μάθω Δεν θέλω

Γιατί νέα μεταφυσική του ερωτισμού δεν θα υπάρξει

Τα αγκαλιάσματα μας δεν έχουν λόγο ύπαρξης που να χρειάζεται οδηγίες κι ούτε περιμένουν τη δικαίωσή τους από μεγαλειώδεις εκστάσεις. Δώσε μας, Κύριε, τον παραλογισμό και την αμφιβολία, την αδεξιότητα και την απρέπεια του έρωτα. Κι όλες τις εναρμονισμένες, κατεψυγμένες, καλοσαπουνισμένες ηδονές θα ξεφορτωθούμε όπως και τις άλλες ιδεολογίες. Αμήν

Κάντις για την anarchitect

20060413

Έρωτας - Πόλεμος

Οι ερωτευμένοι δεν θέτουν παρά μόνο τα προβλήματα που δεν μπορούν να λύσουν γιατί καμία λύση δεν εξαντλεί τα ερωτικά προβλήματα για αυτό κι ο έρωτας όσο πιο ουσιαστικά βιώνεται τόσο κυριαρχείται από την οργανωμένη βία και η όποια ταξινόμηση και παραπέρα οργάνωση του έρωτα θα πολλαπλασίαζε αυτή τη βία Για αυτό μην παραιτείσαι από τίποτα και πολύ περισσότερο από την παραφορά του έρωτα κι απ' τη χαρά του από τα δάκρυα του έρωτα και από τα βάσανά του

Αν θέλεις να μάθεις πως θα ζήσει μαζί σου δες πως έζησε

Λόγια βόλια

Πάντα θα προτιμάτε το σκληρό πορνό απ' τις γελοίες σταυροφορίες που εξαπολύονται εναντίον του αλλά όπως και να το κάνουμε η πορνογραφία καταφέρνει να πραγματοποιήσει ένα απίθανο ηθικοπλαστικό κατόρθωμα : να σας κουράσει με τις ερωτικές συμπεριφορές που σας στερεί η αδρανοποίηση της φαντασίωσης

Eρώτων λάθη

Απευθυνόμαστε σε ανθρώπους προσπαθώντας να τους πείσουμε ότι δεν έχουν δυσαρμονίες ότι η ζωή τους είναι κακή και πρέπει να ζήσουν αυτή που τους αξίζει Αν δεχτούμε όμως πως ο άλλος είναι πνιγμένος μέσα στη δυσαρμονία όσο κι εμείς τότε - ίσως - να αξιωθούμε τις σχέσεις αντί τις κατασχέσεις και τις υποσχέσεις

Καλημέρα αν είσαι κάπου και ξυπνάς Σου έχω έτοιμο τον καφέ σου κι όλα εκείνα που τον συνοδεύουν πάντα στην κουζίνα Μόνο πριν φύγεις έλα πάλι το φιλί

Anatomy lessons

Πόσο λίγο μπαίνει στον κόπο του "αγαπημένου" προσώπου ένας εκπρόσωπος του "κοπαδιού" Πόσο λίγο οι άνθρωποι που λένε πως αγαπάνε γνωρίζουν ο ένας τον άλλο Υπάρχει ένα αισθητήριο αγάπης που δυστυχώς ή ευτυχώς ανήκει στους λίγους Η αγάπη είναι πράξη δημιουργίας και μόνο Συντελείται μέσα στο χρόνο έτσι ώστε ο άλλος μέσα από την πράξη της αγάπης μας να καταφέρει να πραγματώσει το "Πρέπει" του Αυτό για το οποίο ετάχθη

Επειδή ο χρόνος είναι έννοια που καταργείται στη μνήμη

Κι επειδή δεν υπάρχει πιο μανιακή πιο ανθεκτική ακατάλυπτη εξουσία από την εξουσία του Άλλου

Μ. όπως Μισοπλάνο

Μου είπαν για μια γυναίκα που ό,τι ωραίο και μαγικό συνέβαινε στη ζωή της, αυτό το παρέγραφε, γιατί νόμιζε πως το είχε δει στον ύπνο της. Πράγματα που τα ζούσε και ήταν απτά, εκείνη πίστευε πως τα είχε ονειρευτεί και μόνο...Κι έτσι την επομένη των ονείρων (που όμως ήταν πραγματικότητα), δεν αναγνώριζε ομοιότητες, δεν παραδεχόταν τις συμπτώσεις, η Συνάντηση η ίδια δεν της πρόσφερε καμιά επαλήθευση. Ζει έναν έρωτα αυτή την εποχή και δεν τον ζει, επειδή νομίζει πως τον ονειρεύεται. Ο έρωτας αυτό -λέει- δεν υπάρχει. Είναι στο όνειρο.Ύστερα, πέφτει και κοιμάται.

20060412

Η αγάπη σου είναι το ίδιο άκυρη με την εικόνα που έχεις για τον εαυτό σου

Κιτς ---->Τί άλλο ήταν η εύκολη +δηλώσιμη +καταγράψιμη αγάπη σου Κ. παρά η προσπάθεια σου να αρέσεις με κάθε τρόπο σ' όσους πιστεύουν πως φτάνει να δηλώνεις πως αγαπάς για να εξυψώνεσαι ;

Oι περαστικοί είναι οι εχθροί της Αγάπης

Ερωτική φάρσα: Να επιθυμείς να παρουσιάσεις σαν σπάνια ερωτική ιστορία, μια ιστορία που στα μάτια του πρώτου τυχαίου θα φαινόταν γελοία

Γιατί η αγάπη απ' τη φύση της επιθυμεί ένα μέλλον;

Και γιατί κανένας πούστης δεν μπορεί;

Αρ.Οστεοφ. 646 ή αλλιώς η Σαββατογεννημένη

ΟΡΟΣ ΜΕ ΚΑΡΑΜΕΛΟΑΓΕΛΑΔΕΣ
Σήμερα, λέει, ξύπνησα άρρωστη. Με μια εικόνα σφηνωμένη στο μυαλό μου. Αγελάδες. Με μάζεψαν όπως όπως. Γυμνή. Το υπνοδωμάτιό μου, σαν τη Λέρο. Ανάμεσα στα σεντόνια μου, μισοσαπισμένα φρούτα. Τους σιχτίρισα. Δεν πτοήθηκαν. Κάτι θα ξέρουν. Αφέθηκα. Με έβαλαν σ’ ένα δωμάτιο κρεμ. Άθλιο. Παράγωγο. Ψεύτες. Είναι, λέει, η σουίτα. Ξέρω τι μου ετοιμάζουν. Κάνω τον ψόφιο κοριό. Κουβαλάνε όλα τους τα φασιστικά τεχνάσματα. Οροί. Κομψοτεχνήματα παρακεντήσεων. Περίλυποι γιατροί. Τους λέω όλους «Στέλιο». Νευριάζουν. Ασπροντυμένες, με τρυφερά νύχια νοσοκόμας ή με νύχια κομμώτριας. Δίχως πρόσωπο αυτές. Μόνο γυαλιά και ανταύγειες… Τον Εγγονόπουλο θα ζήσω. Μουγκά, λοιπόν. Ούτε κιχ. Έκανα πως κοιμάμαι. Έσκυβαν να δουν αν αναπνέω. Ξαφνικά κα απροειδοποίητα, πετούσα δυο τρεις λέξεις απειλητικές. Σαν παραλήρημα. Πανικοβάλλονταν. Λούηδες κι έξω από την πόρτα. Μην κλειδώσεις, είπα. Για να ξαναμπούν. Να τις ξανατρομάξω. Να ξαναφύγουν. Εγώ, η ψευτοάρρωστη. Και υγιής. Το ξέρω. Κι αυτοί το ξέρουν. Μου στήσανε τον Κάφκα για να με δοκιμάσουν. Κι άντεξα. Πρώτη φορά στη ζωή μου ξεπέρασα τις προβλέψεις τους για μένα. Κι άντεξα, θα στοιχημάτιζαν δισεκατομμύρια ορούς για το αντίθετο. Και τα ‘βγαλα πέρα ένα χειμώνα, ένα καλοκαίρι, έτσι όπως κανείς δεν είχε ποτέ φανταστεί, και ιδίως εγώ…
Προχωρημένο Σεπτέμβριο άνοιξα αργά τα μάτια. Ήταν η πρώτη φορά που δεν τους αποπήρα. Σήμερα. Άρχισαν να πλησιάζουν έρποντας. Άφηναν πίσω τους σάλιο ή ίχνη δακρύων. Έβγαλα το τσαντάκι με τα καλλυντικά: πούδρες, κραγιόν, τέτοια. Καθρεφτίστηκα στο γυάλισμα του σάλιου τους και βάφτηκα. Ξεθάρρεψαν. Ήρθαν κι άλλοι. Αργά. Γύρω μου. Περίεργοι. Έβγαλα κι εγώ το χέρι από την κουβέρτα. Τίναξα την πεταλούδα του ορού σαν μπριγιάν πανάκριβο. Που πρέπει να το δει η άλλη. Να καταλάβει πόσο με προτιμάει ο άντρας μου. Αυτηνής δεν θα της πάρει ποτέ ολόιδιο και πανάκριβο. Αυτή σε καμιά γωνιά στρίμωγμα, σε κάνα μοτέλ με άλλο όνομα. Εγώ, επίσημη. Κι ακριβή. Τρομάξανε με την αγέρωχη κίνηση του χεριού μου. Σκύλες, όλες κρύβετε μέσα σας μια μορόζα έτοιμη να μοιχεύσει με τον άντρα της αξιοπρεπούς φίλης σας. Πισωπατήσατε, δειλοί συνωμότες. Την ξέρετε την κίνηση. Αναγνωρίσατε την ανωτερότητα της νόμιμης. «Πίσω και σας έφαγα». Όχι. Το ‘πνιξα. Σιγά μην προδοθώ προτού να σας απορυθμίσω παντελώς και ολοκληρωτικά. Τα άσπρα σας μαράνανε.
Το χέρι άνοιξε την τσάντα. Έκανα πως ψάχνω πεντοχίλιαρα. Αν εδώ είναι όντως νοσοκομείο, έχω μάθει πως τα λεφτά και νεκρούς ανασταίνουν. Ζυγώσατε ξανά. Και την επιταγή θέλετε. Ας είναι μεταχρονολογημένη. Αρχίσατε να ονειρεύεστε πως θα μου χώσετε φαρμακωμένους ορούς και άλλα τέτοια τελειωτικά. Προτού με ξεκάνετε, να με πιέσετε να βάλω την υπογραφή από πίσω. Να πάτε να εισπράξετε. Φτωχοδιάβολοι. Λες και δεν σας είχα δει πουψάχνατε την τσάντα μου ενώ λαγοκοιμόμουν. Δυστυχισμένα ορφανά. Ευτυχώς που εγώ γλύτωσα και δεν είμαι πλέον σαν κι εσάς. Και χόρτασα. Και λεφτά. Και οικογένεια κι αγάπη. Κυρίως αγάπη. Στο μέτωπο αγγίγματα-φιλιά. Και πλάι στα χείλη. Εγώ, που μέχρι πέρυσι, αν με άγγιζες ακόμα και εξ αποστάσεως, ούρλιαζα «πίσω μου σ’ έχω σατανά».
Εγώ χόρτασα. Ένα χειμώνα αγάπη. Μια άνοιξη ελπίδα. Κι ένα καλοκαίρι προοπτική. Ολόκληρο προοπτικές. Εγώ, η ξεγραμμένη. Χρειάστηκε να ξεγραφτώ για να μπορέσω και να συμμορφωθώ και να αγαπήσω και να αγγίξω και να
ανταποδώσω και τα πάντα. Εγώ. Όχι πια ορφανή. Γεμάτη.’ Επαρκής. Μισοσίγουρη. Και «ωραία», όπως με ήθελα. Με μακριά μαλλιά. Να ερεθίζουν ώμους και πλάτη.
Με κοιτάζατε, ξένοι μου. Τότε έκλεισα την τσάντα αργά. Ούτε πεντοχίλιαρα ούτε τίποτα. Άρχισα να απαιτώ διάγνωση με το δάχτυλο στο στόμα. Ηλεκτρολύτες, λέτε δειλά. Χαμογελάω. Ναι, εγώ χημεία, εσείς ΔΕΗ. Σε λίγο θα με πείτε παρά φύσιν ένωση με απροσδιόριστες συνέπειες. Εκρήξεις; Ποιος ξέρει. Ηλεκτρολύτες θέλετε; Κομψή ασθένεια, θα σας χαλάσω εγώ χατίρι; Ηλεκτρολύτες φέρτε, να το κάψουμε κι απόψε, μάγκες. Ή, μάλλον, όχι. Το σατέν της μαύρης ρόμπας μου’ δωσε καινούργια, πιο σατανική ιδέα. Είδα το μάτι του βλαχονοσοκόμου στο ανοιχτό ντεκολτέ. Αν ήμουν άρρωστη, θα με κοίταζε καυλωμένος; Άπλωσα την παλάμη ανοιχτή στο στήθος. Το χάιδεψα αργά. Όπως μπαίνατε στο κελί μου οι φοβισμένοι. Σας έφυγε η ζωή. Πού βρίσκει το κουράγιο η τρελή να παίζει τις 9 1/2 εβδομάδες σε γερμανική αναπηρική τσόντα; Ύστερα, απότομα, με ένα συριστικό ήχο των χειλιών, έμπασα το χέρι στο σουτιέν. Απότομα. Τρομάρα στο βολβόσας. Σαν αστραπή γρήγορη. Το είδα. Εδώ είμαστε.
Την τράβηξα από μέσα αιφνιδιαστικά. Ούτε που προλάβατε να οπισθοχωρήσετε. Τη γελάδα. Εκείνη με τις μαύρες βούλες. Η υπόλοιπη, κρεμ σαν το δωμάτιο. Με το άλλο χέρι έπιασα το δεξί της πόδι. Το καταβρόχθισα. Ύστερα την ουρά, την πλάτη, μια βούλα, τελευταία το σβέρκο και το κεφάλι. Εσείς, ακίνητοι. Με αποσβολωμένα μάτια. Κοκκαλωμένοι. Παρακολουθούσατε. Στη Χασιάτα γελάδια τα καταβροχθίζετε μια χαρά, εδώ φρικάρατε. Έβγαλα και την κοκκινόβουλη. Αυτηνής σάλιωσα πρώτα λίγο τον αυχένα για να την προετοιμάσω. Μούγκρισε λιγάκι. Σχεδόν ασυναίσθητα. Άραγε, πώς μπορούν να ξέρουν οι αγελάδες ότι πρόκειται να τις φας σε λίγο; Πιο πολύ έμοιασε με μουυκρητό ηδονής παρά φόβου. Πρώτα την έκοψα στα δύο, ύστερα τη μάσησα αργά, ώσπου περίσσεψε μόνο η ουρά της από το στόμα μου. Μπουκωμένη, σας έγνεψα «κοπιάστε». Εγώ φιλόξενη, εσείς αρχίσατε να ξερνάτε. Τώρα, πούστηδες. Τώρα θα τα πληρώσετεόλα. Και ναυτίες και ξερατά και πόνους και αδιαθεσίες και αργοπορίες και ψευτοαγάπη και δήθεν κατανόηση. Και ό,τι άλλο μου δώσατε. Εσείς που ερχόσαστε φρεσκοπλυμένοι και καλοντυμένοι μόνο και μόνο για να επιβεβαιώσετε το χάλι μου, γιατί αυτός ο πούστη ς ο τύραννος σας είχε ειδοποιήσει εγκαίρως: «Πηγαίνετε να τη βρείτε. Την ετοίμασα. Την έχω εκπαιδεύσει επαρκώς. Τώρα είναι η χαρά του αρρώστου: διαθέσιμη για κάθε θρασύδειλο μυαλό. Ταμάμ για τη διαστροφή σας να εξευτελίζετε και να υποτάσσετε. Και, κυρίως, σας την έχω τρομαγμένη. Με τεράστια αποθέματα φόβου και κεκτημένης ανοχής. Και ενοχής. Τέλειο θύμα».
Αλλά εγώ σας την έφερα. Γιατρεύτηκα κρυφά και ντύθηκα ίδια, όπως παλιά, υποταγμένη κι άρρωστη. Ντεμέκ. Κι εσείς πού να το φανταστείτε. Τσιμπήσατε. Κι ήρθατε να φάτε εκτεθειμένη σάρκα και ανεκτική, κοράκια.
Τι φοβάται το κοράκι πιο πολύ; Την ήρεμη γελάδα. Αυτήν που κρύβει μέσα της και την τρελή. Εγώ; Εγώ πλέον δεν φοβάμαι. «ο τρελαμένος γιατί να φοβηθεί την τρέλα του; Ούτε ο βρεγμένος τη βροχή ούτε ο υγιής την υγειά του».
Κοιτάζατε τα μυτερά μου δόντια να ξανανοίγουν αχόρταστα με κινήσεις απειλητικές. Για σας. Για όποιον θα με απειλήσει ξανά. Αποσβολωμένοι κοιτάζατε. Να ανοίξει η γη να σας καταπιεί. Και δεν άνοιγε. Κι εγώ δώσ’ του πιο αρπαχτικό να σας τρομάζω

Λείπεις

ΤΣΙΚΝΟΠΕΜΠΤΗ, ΠΑΤΕΡΑ…
Μπροστά του οι ζωντανοί θυμίζουν ξόανα… ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΠΑΓΙΩΡΓΗΣ
Το λεξιλόγιο του αποχαιρετισμού είναι πάντα πενιχρό, Γιώργο. Δεν έχω λόγια. Δεν έχω λόγια πια. Το τρομερό βράδυ ήθελα να σου κάνω μια επίθεση αγάπης, λες και θα σε πρόφταινα. Δεν το πιστεύεις, κούκλε μου. Έκλεισα το τηλέφωνο και κάθισα στο κομπιούτερ. Χαράματα έγραψα την τελευταία μου, την οριστική μου λέξη. Έκανα αποθήκευση. Το κείμενο όμως χάθηκε. Δεν κρύφτηκε, δεν παράπεσε, δεν μπήκε στο αρχείο. Χάθηκε, σου λέω.
Ήταν νωρίς, μου είπε αυτός. Δεν το ήθελε φαίνεται ο Γ.Χ. να δημοσιευτεί τόσο νωρίς, ένα τόσο συναισθηματικό κείμενο.
Και είχε δίκιο. Τους γνωρίζει καλά τους απόντες… Δεν θα ήταν πια αγάπη, αλλά η επίδειξή της. Από κάποια που, σε έξαψη, ήθελε να ξορκίσει το «παντού νεκροί και πτώματα» και κανένας πιο ζωντανός από σένα.
Μια βδομάδα, πικρέ μου, λυπημένε Γ. Μια βδομάδα ξόρκισα το πένθος μου μέσα σε κουβέντες και θορύβους.
Αδιάφοροι άνθρωποι μπαινόβγαιναν, Δεκαεπτά Μαρτίου είχες γενέθλια, Δεκαοκτώ επέτειο γάμου, ακριβέ μου. Που «τριγυρνούσες έξω από τα ζευγάρια των ανθρώπων και ποτέ δεν πλάγιασες δίπλα σε άνθρωπο και δεν ζεστάθηκες από άνθρωπο. Δεν έπιανες παρά πορσελάνες και χρυσά σκαλίσματα κρεβατιών και μοναχά με μάτια, μοναχά με δάκρυα τριγυρνούσες έξω από τα αγκαλιάσματα των ανθρώπων. Χωρίς χαρά και χωρίς κανέναν τέλειωσε η βασανισμένη σου ζωή και ίσως κρυφά να το επιθυμούσες…»
Διάβαζα και ξαναδιάβαζα, κείμενα που, αν θυμάσαι, ήξερα ήδη απέξω. Και υπήρχε μεγάλη ανάγκη να διαβάζω, σαν την άλλη, που έφυγε ο πατέρας της και στην τελετή θα ακουγόταν το αντάτζιο από τη Δεκάτη του Μάλερ. Χρειάστηκε -λέει- να το ακούσει πολλές φορές πριν από την τελετή, την πρώτη έκλαψε γοερά, τη δεύτερη λιγότερο. Τη δέκατη, η δύναμη της μουσικής εξασθένισε μέσα της τη φέμινα σεντιμεντάλις. Μπόρεσε να παραστεί στην τελετή, λες και αφορούσε κάποιον άλλο. Τους μπέρδεψε όλους με την ανεξήγητη αδιαφορία της…
Ξέρω πως δεν ήθελες δάκρυα και αντιδράσεις μουζίκου -τη σπεσιαλιτέ μου-, μόνο την αγάπη που αφειδώς σου προσφέραμε όλοι και όλοι σε λατρεύαμε και σε περιμέναμε να γυρίσεις. Και δεν γύρισες.
Ψάχνω στο σεκρετέρ μου, ακριβά ενθυμήματα. Το χειρόγραφό σου από τον Εχθρό του Ποιητή. Η εισαγωγή σου στη Μήδεια. «Λοιπόν ο έρωτας έχει πάντα καταγωγή βάρβαρη, Μαλβίνα…» Εδώ, ένα δωράκι γενεθλίων με αφιέρωση, πιο κει ένα ασημένιο κουτί για χάπια, τις πιο ακατάλληλες στιγμές εστιάζω πάντα στις κατάλληλες φράσεις - μου γράφεις, «κανείς να μη μάθει πώς ζήσαμε, κανείς να μην ξέρει από πού ερχόμαστε και προπαντός, κανείς να μη μάθει ποτέ, πώς πεθάναμε».
Ένα γράμμα, για το πώς επέρχεται ο φυσικός θάνατος, μετά από ολοοργανισμική απόφαση… Μια ευχή σου που δεν κατάφερα ποτέ να πραγματοποιήσω: «Για την ώρα, επειδή σε αισθάνομαι με τον δικό σου τρόπο ευτυχισμένη(ενώ πριν λίγους μήνες δεν ήσουν), εύχομαι αυτό να κρατήσει όσο περισσότερο γίνεται και -προπαντός- να είναιευτυχισμένο ό,τι περισσότερο αγαπάς (αρκεί να μην είναιευτυχισμένο απ’ ό,τι εσύ σε καμιά περίπτωση δεν θ’αγαπούσες»>.
Κάποτε σου έφερα τις ραδιοφωνικές εκπομπές που είχα φτιάξει για σένα. Με το Μυθιστόρημα, τους Χ τίστες, το Γιατρό Ινεότη, τον Πεισίστρατο και όλα όσα, εξ αφορμής σου, τη ζωή μου φωταγώγησαν.
Δεν ήμουν μόνον εγώ, πατέρα. Όλοι δικοί σου ήταν. Οι πιτσιρικάδες που λάτρευαν τον Νικ Κέιβ σου… Οι αισθαντικοί. Οι υγιείς και όσοι «η αρρώστια τούς αφάνισε…»Στο δικό σου το μήκος, στους δικούς σου ρυθμούς… Και με τον τρόπο των πρώτων χριστιανών αν θες να μάθεις. Μιλούσαν για σένα, αλλά με την έξαψη της συνενοχής. Χαμηλόφωνα - και ας μη διαδίδονται σε άσχετους τα μυστικά μας…
Για σένα δεν φοβήθηκα την κοινοτοπία. Ο μεγαλύτερος Έλληνας συγγραφέας, έγραφα σε ένα κείμενο του ‘80. Εκεί που σε μεμφόμουν για την εμμονή σου με το θάνατο. Που «κοσμεί όσο και οι ιδέες»… Που είναι «σπάνιο και εκθαμβωτικό γεγονός»… Που «βγάζει στο φως την ευγενική καταγωγή των ανθρώπων»… Και «ακούστε, στο θάνατό μου, είναι κι άλλοι θάνατοι».
Άνοιξη και δεν ήθελα κουβέντα για θανάτους και τώρα εγώ πάνω από το χώμα -που δεν άγγιξα- και με μια οριστική κουβέντα σου, για πάντα εγκατεστημένη…
«Τι να είναι η ψυχή», έλεγες, «τι άλλο από ένα ακατάπαυστο σώμα που δεν καταλήγει…»
Ξέρω πόσο κινδυνεύεις τώρα πια, εσύ που ως έκθετος άρχοντας δεν κινδύνευσες ούτε μία μέρα στη λυπημένη ζωή σου. Το διαισθάνθηκα από τους επικήδειους κιόλας. Από αυτή την αδέξια συγκίνηση, στυλ έκθεση Τρίτης Γυμνασίου…
Ο μηχανισμός του μεταθανάτιου θανάτου είχε ήδη πυροδοτηθεί, πόσο θα οίκτιρες, πατέρα, ακούγοντας τόσες κοινοτοπίες μαζεμένες… Ένας τελευταίος καφές, ένα δαχτυλίδι με μπριγιάν, άκαιρο και κουτό και παράταιρο στοχέρι μου που σέρνει το φλιτζάνι. «Μαλβίνα, γιατί βρίσκομαι εγώ εδώ;» με ρωτάει η φίλη μου στο κοιμητήριο. «Αυτό το κόσμημα εγγυάται», έγραφες κάποτε Γ. - αυτό θυμήθηκα, αυτό της απαντάω. Το κόσμημα εγγυάται Πάρε το. Σ’ αγαπώ.
Βγαίνω από κει μέσα, με ένα «Γιατί βρίσκομαι εγώ εδώ». Ο Λευτέρης και η Ειρήνη. Το κινητό. «Τα πράγματα δεν είναι ποτέ τόσο μικρά όσο φαίνονται. Πες το και στη Λ.».
Ποιος παρηγοριέται; Δεν το έστησε καλά το παιχνίδι ο Κύριος. Έπρεπε να πεθαίνουμε αλλιώς… Μετά το γαλάζιο της ανυπαρξίας, αυτό το γλυκό πράγμα που όρισε ο ποιητής Νοβάλις ως θάνατο, να μη μένει πίσω η τρομερά υλική παρουσία του σώματος…
Βάζω πούδρα και κραγιόν στο καθρεφτάκι του αυτοκινήτου, άσπρο και κόκκινο της μάσκας, «δεν μπορείς να μιλήσεις», μου λες -«και κανένας δεν μίλησε ακόμα, λέξη δεν ακούστηκε και τα στόματα θα ξεσφίξουν και θα ανοίξουν και θα ακουστεί ο λόγος που κρατούν και ποτέ δεν τον βγάζουν μέχρι το θάνατο, ο λόγος δεν ακούστηκε ακόμα…»
Tσικvoπέμπτη, πατέρα, και εγώ τρώω σούσι στην Απόλλωνος.

My Sister S.K.

And I want to play hide-and-seek and give you my clothes and tell you I like your shoes and sit on the steps while you take a bath and massage your neck and kiss your feet and hold your hand and go for a meal and not mind when you eat my food and meet you at Rudy’s and talk about the day and type up your letters and carry your boxes and laugh at your paranoia and give you tapes you don’t listen to and watch great films and watch terrible films and complain about the radio and take pictures of you when you’re sleeping and get up to fetch you coffee and bagels and Danish and go to Florent and drink coffee at midnight and have you steal my cigarettes and never be able to find a match and tell you about the tv programme I saw the night before and take you to the eye hospital and not laugh at your jokes and want you in the morning but let you sleep for a while and kiss your back and stroke your skin and tell you how much I love your hair your eyes your lips your neck your breasts your arse your and sit on the steps smoking till your neighbour comes home and sit on the steps smoking till you come home and worry when you’re late and be amazed when you’re early and give you sunflowers and go to your party and dance till I’m black and be sorry when I’m wrong and happy when you forgive me and look at your photos and wish I’d known you forever and hear your voice in my ear and feel your skin on my skin and get scared when you’re angry and your eye has gone red and the other eye blue and your hair to the left and your face oriental and tell you you’re gorgeous and hug you when you’re anxious and hold you when you’re hurt and want you when I smell you and offend you when I touch you and whimper when I’m next to you and whimper when I’m not and dribble on your breast and smother you in the night and get cold when you take the blanket and hot when you don’t and melt when you smile and dissolve when you laugh and not understand why you think I’m rejecting you when I’m not rejecting you and wonder how you could think I’d ever reject you and wonder who you are but accept you anyway and tell you about the tree angel enchanted forest boy who flew across the ocean because he loved you and write poems for you and wonder why you don’t believe me and have a feeling so deep I can’t find words for it and want to buy you a kitten I’d get jealous of because it would get more attention than me and keep you in bed when you have to go and cry like a baby when you finally do and get rid of the roaches and buy you presents you don’t want and take them away again and ask you to marry me and you say no again but keep on asking because though you think I don’t mean it I do always have from the first time I asked you and wander the city thinking it’s empty without you and want what you want and think I’m loosing myself but know I’m safe with you and tell you the worst of me and try to give you the best of me because you don’t deserve any less and answer your questions when I’d rather not and tell you the truth when I really don’t want to and try to be honest because I know you prefer it and think it’s all over but hang on in for just ten more minutes before you throw me out of your life and forget who I am and try to get closer to you because it’s beautiful learning to know you and well worth the effort and speak German to you badly and Hebrew to you worse and make love with you at three in the morning and somehow somehow somehow communicate some of the/overwhelming undying overpowering unconditional all-encompassing heart-enriching mind-expanding on-going never-ending love I have for you.

Εις το δάσος παρέα με τον κύριο Α.G.

Περπατώ περπατώ εις το δάσος όταν ο Κ. δεν είναι εδώ
περπατώ περπατώ εις το δάσος όταν ο Κ. δεν είναι εδώ
Κ. Κ. είσαι εδώ;

20060411

Μόνο η θλίψη που αναζητάει συντροφιά για να σιωπήσει είναι επικίνδυνη και κακή

Τί σημαίνει απαιτούμενος χρόνος και χώρος και τί διεργασία συναισθηματικού αποχωρισμού τί απώλεια και χωρισμός τί προδοσία τί σημαίνει δραματική εμπειρία τί βλέμμα καρφωμένο στο κενό τί θεραπευτική επεξεργασία πένθους τί σημαίνει πνίγω τη θλίψη μες στη φασαρία τί σημαίνει ένδειξη καλής υγείας τί σημαίνει εσωτερικό κενό τί σημαίνει έλκω την προσοχή τί σημαίνει παθολογική ανάγκη να αγαπηθώ τί σημαίνει παντελής απουσία εσωτερικού πυρήνα στήριξης της ύπαρξής μου τί σημαίνει συναισθηματική εμπειρία, απομόνωση, αυτονομία και τί σημαίνει τέλος καθ' έξιν τρόπος ζωής

Μίλα μου

Μίλα μου Γιατί ποτέ σου δεν μιλάς; Μίλα Τί πράγμα σκέφτεσαι; Τί σκέφτεσαι; Τί; Ποτέ δεν ξέρω τι σκέφτεσαι Σκέψου

20060410

Wagner's Ring ή μικρό μουσικό διάλλειμα

Ο εξαίρετος κύριος Α.Α. απαντά στο γιατί του Μ.

Love is in decline because on the one hand it has lost any feeling for seriousness, and on the other for laughter. Because it has broken away from solemnity, from direct, harmful effectiveness- in a word from Danger. For it has lost any true sense of humour, and laughter's physical, anarchic, dissolving power. Because it has broken away from the profoundly anarchic spirit at the basis of all poetry.

20060409

Από πού πάνε στην Αγάπη κύριε Μ.Μ;

O κύριος Μ.Ε. ζωγραφίζει ένα ανθρώπινο φιλί

What ties me to you is guilt

Ο κύριος F.B. ζωγραφίζει την ανθρώπινη φύση

Kι ένα ταξίδι αταξίδευτο

Κι ο κλήρος πέφτει στον Κανέναν
κι ο κλήρος πέφτει στον Κανέναν
Που ήταν Α Α Αταξίδευτος

A NON PRIVATE LIFE

Adios

Καλό Ταξίδι Μάνα μου...

Once upon a time...

20061009

Punkt όπως τελεία.

20061008

20061007

Ιδέες που ποτέ δεν θα ονομασθούν πράξεις ή Πράξεις που ποτέ δεν θα ονομασθούν Ιδέες

20060918

20060621

Η βαλίτσα του Παραθεριστή

20060615

20060614

20060613

20060611

Του Αγίου Πνεύματος αύριο κορίτσια

20060607

20060603

20060602

20060528

20060518

Είναι κάτι σχέσεις

20060517

Θέλω

F=K.m1.m2/γ2

20060516

Θέλω να σε φιλήσω αλλά δεν μπορώ

Κανονικά Ειδύλλια

20060515

Ήσυχη μέρα

Νυχτερινό τηλεφώνημα

20060514

Tέρμα τα αστεία

Τέρμα τα σ' αγαπώ κορίτσια

Αγκαλιά

20060513

Aναμονή

20060511

Aθήνα Βασίλειο του kitsch

Για αυτό το IRAQ θα διαδηλώσει κανείς στην Αθήνα;

The empty space

20060510

Φοβάμαι πως θα πέσω

20060508

Όταν πεθάνεις θα πεθάνω κι εγώ

To blog or not to blog

20060507

No time for loosers baby

20060506

Αδερφότης Ανωνύμων Αντιnpl "Leck Mich"

T.'s World

20060505

Βερολίνο, Μυρμηγκιών Ανάγνωσμα I.

Δρόμοι που δεν περπατήθηκαν

20060504

You! hypocrite lecteur!- mon semblable,- mon frère !

20060503

Ο κύριος Spencer Tunick στην Αθήνα.

20060429

Liberation leads to Liberation

20060428

Και ποιός είναι αυτός που μπορεί να διακρίνει την Πλάνη από την Πραγματικότητα;

20060425

One Wish

Lifo for ever

20060424

Aν Αν Αν

20060423

Του χρόνου πάλι Ανάσταση

Ή όλα ή πολλά

Πρώτη Ανάσταση χωρίς

Ο,τι μόνο ο έρωτας μπορεί

Kαι πάλι

20060422

Ο κύκλος της ζωής συνεχίζει να διαγράφεται

20060421

Προδοσία μόνη η του συνειδότος

Απατεώνες

Η Αυτοκτονία του Aτζεσιβάνο - Μαθητή του Βούδα